ΠοΙο ΘΡΟΝΟ θεΛοΥΝ νΑ σΟυ ΔωΣοΥΝ πΟυ η ΑΤΡΟΠΟΣ ΔεΝ θΑ τΟΝ ΠαΡεΙ;

you promised me poems...

2011-01-24T18:04:00.000-08:00

2011-01-24T17:54:00.000-08:00

Τίτος Πατρίκιος «Μεγάλο Γράμμα» (1954)

Μπορείς να γνωρίσεις ένα πρόσωπο
‘Οταν τα χείλια σου ανακαλύπτουν
Τις αλλεπάλληλες επιφάνειες που σωρεύουν οι καιροί.
Μα έπειτα δε σου φτάνει.
Έπειτα θέλεις να βρεις όλες τις μικρές φλέβες
καθώς απλώνονται κάτω απ’το δέρμα
να βρεις όλα τα τραγούδια που δεν ειπώθηκαν
όλες τις μνήμες που ταξίδεψαν
στα λεπτά μονόξυλα
των στιγμών.

Το γέλιο σου άξαφνα ν’αρπάζει από το μπράτσο
ένα άλλο γέλιο
και να γυρνάν στους δρόμους ξεκουφαίνοντας τη γειτονιά
σα μαθητές που σπαν τα καλαμάρια τους στην πόρτα του
σχολείου...

Ένα κεφάλι ν’ακουμπάει στον ώμο σου
και ο ήλιος να καπνίζει το τελευταίο τσιγάρο και να φεύγει
αφήνοντας τη μέρα μες τα χέρια μας
άδειο πακέτο πυκνογραμμένο πολύτιμες σημειώσεις

Μα έπειτα
κι αυτό δε φτάνει.
Θες πιο πολλά.
Κ’ ετούτο το παρόν που καίει και καίγεται
Ετούτος ο πελώριος λιοψημένος ξυλοκόπος
ακολουθεί παντού με το βαρύ του βήμα
κ’ εύκολα δε χορταίνει δε γελιέται
όλο ακονίζοντας το τσεκούρι του στα κόκκαλα
όλο γυρεύοντας.
Και ξέρεις πως η δίψα του
είναι η δική σου δίψα.

Θέλουμε πιο πολλά
τα θέλαμε όλα.
Δε γινόταν αλλιώς.
‘Ο,τι μας έφτανε χτες
για σήμερα ήταν λίγο.
‘Ο,τι μας γέμιζε χτες
Ήθελε κι άλλο σήμερα να μη χαθεί.

Ναι, μα ένας άνθρωπος
δεν είναι πορτοκάλι να τον ξεφλουδίζεις
δεν είναι πράγμα
να τον κόβεις στα δύο και στα τέσσερα.
Είχες μια τρυφερή καρδιά κοριτσάκι.
Πίστεψε αν αδέξια την έσφιγγα
δεν το’κανα για να πονάς.
Ήθελα να σ’αγαπώ
μα ήταν πολλά τα όσα ξέραμε
ήταν πολλά τα όσα δεν είχαμε μάθει ακόμα.

Κι αν ήμουν άντρας
κ’ έπρεπε να’μαι δυνατός
(έπρεπε...)
να το ξέρεις:
Όπου μ’άγγιζες πονούσα.
Όπου δε μ’άγγιζες
πονούσα.

Και μέσα μου φουσκώναν ολόκλειστα
τα δικά μου ποτάμια
που θα μπορούσαν να ποτίσουν
όλα τα λησμονημένα περιβόλια.

2011-01-13T03:38:00.000-08:00

σκέφτομαι τα χρονιά που θα 'ρθούνε

σωριασμένα το ένα πάνω στο άλλο

μέσα σε αισθήσεις ναφθαλίνης

κι εκείνη την νεκρή γριά

με την κουνιστή καρέκλα της

πάντα στραμμένη σε κάποιο

αραχνιασμένο δειλινό

μην τύχει και δούμε

την ώρα που μαγειρεύουμε

ή την ώρα που ερωτευόμαστε

τις μύγες και τις μέρες

που μας περιγελούνε

μπαινοβγαίνοντας χαρωπά

απ' το μισάνοιχτο στόμα της

όλα στραβά γινήκανε κι όλα είναι ωραία.

2011-01-13T03:18:00.000-08:00

2010-09-04T06:50:00.000-07:00

καμιά φορά
ξεδιπλώνονται τα λόγια
απ' το κλειδωμένο συρτάρι
σαν σκόνη
που άνεμος δυνατός την φυσάει
σπάνια βέβαια
αλλά καμιά φορά
ξεδιπλώνονται οι πόθοι
μέσα από άδειες αγκαλιές
σα να΄ταν διάφανες εσοχές
σωμάτων παλιών συντριβές
στο δέρμα και στις καρδιές

2010-07-09T16:20:00.000-07:00

κι είναι που λες αυτό
αυτό το απροσδιόριστο γνωστό
δεν ξέρω ακριβώς πως να το ονομάσω
δεν ξέρω αν είναι βάρος ή κενό
ή αν είναι τέλος πάντων
το βάρος του κενού
αυτό που κάνω κύκλους
γύρω του διαρκώς
σε ακτινα λίγα
εκατοστά μεγαλύτερη
από το απλωμένο μου χέρι
αυτό που μοιαζει με πληθωρικό
στηθος κάποιου αναγεννησιακού μοντελου
βίαια προσαρμοσμενο πάνω στην καρδια μου
κι είναι που λες αυτό
κι εγω σχεδόν δεν μπορώ να ανασάνω

δια του κενού

2010-07-09T15:54:00.000-07:00

Αγαπητέ Κ.Π.Κ με κούρασεν πολύ
αυτή η έκτακτη και εκστασιακή
κατα τ' άλλα συγκίνησις δια του κενού
με κούρασε πολύ αυτή η θλιβερή
συγκίνηση της απουσίας
ό,τι δεν ειπώθηκε
ό,τι δε γεύτηκε
ό,τι δεν αγγίχτηκε
σαν παράλυτα σκυλιά
καθυστερημένες
οι εκφράσεις
οι αισθήσεις
σαν γέροντες
που δεν μπόρεσαν ποτέ να προσαρμοστούν στις νέες ταχύτητες της εποχής
αχ, κι αυτή η ματαιότητα που τριγυρνά
στολισμένη στις γιορτές στις συνευρέσεις
στους δρόμους στις κουβέντες στις ματιές
δεν είναι παρά η φρικτότερη δικαιολογία
που έχουμε εφεύρει...

απορυθμίσεις προσχολικής ηλικίας

2010-06-23T05:08:00.000-07:00

Τον τελευταίο καιρό δυσκολεύομαι στο περπάτημα

σκοντάφτω διαρκώς πάνω σε τοίχους, σε βιτρίνες

και σε ανθρώπινες προθήκες

σα να κάνω τώρα τα πρώτα μου βήματα

πίνω νερό από καιρό νεκρό

σα να μην φτάνω τη βρύση

όσο κι αν σηκώνομαι στις μύτες των ποδιών μου

ξαπλώνω και μπερδεύομαι τόσο με τα σκεπάσματα

που το σεντόνι μεταμορφώνεται λες σ' αγχόνη

καμιά φορά πάλι, άμα έχει ήλιο παίζω κουτσό

με τα καπάκια των υπονόμων

σπρώχνω την ανάγκη στις κυλιόμενες σκάλες

σα να τανε σκουπίδι που βρέθηκε τυχαία μπροστά μου

σκουπίζω τη μύτη μου με το μανίκι του μπουφάν

και στο φανάρι όλο πιάνω τις επιθυμίες απ' το χέρι

να περάσουμε μαζί το δρόμο

καμιά φορά

άμα έχει ήλιο...

2010-04-05T12:19:00.000-07:00

Πλαστικό ανθρωπάκι playmobil
γκρεμίζομαι άηχα

από κουβερτενιες οροσειρές

σε στρώμα υγρό και σαπισμενο

σα φθινοπωρινή ματαιότητα

άλλες φορές πάλι

χάνομαι μέσα σε χιονοθύελλες

από κάτασπρα σεντόνια

δίχως καμιά διάθεση

να παλέψω με τον αγέρα

ή με τα στοιχειά του ήλιου

δίχως καμιά διάθεση

να ξαναστήσω τα ποδοπατημένα

σημάδια του μονοπατιού

δίχως καμιά διάθεση διάσωσης

ίσως πάλι απλώς

δεν θέλω να σηκωθώ απ' το κρεβάτι!

είναι φορές που το άνοιγμα

των ματιών μοιάζει να προσυπογράφει

τη συμφωνία της μέρας με τη θλίψη

μ' ένα στυλό συμπαντικό που

αντί για μελάνι είναι γεμάτο με βροχή

γραμμα στον δ.ΙΙ

2010-04-04T09:49:00.000-07:00

βιαστικά σύννεφα περιμένουν στην ουρά
ακούραστη βροχή αγαπά αυτή την πόλη
όσο καμία άλλη στον κόσμο
μέρες σταγόνες αστέγνωτες πάνω στα ρούχα μου
απογεύματα μελαγχολικής ανίας
σαν αλλεπάλληλες κυριακές
νύχτες αδιάφορα ξέχειλοι υδροφόροι ορίζοντες ματιών
ή αν προτιμάς νύχτες αλκοολούχας αμέριστης αλληλεγγύης
ναι. προπαντός αυτό το τελευταίο.

κι αν αγγίζεις το κορμί σου και δεν είναι το κορμί σου
είναι που ξόδεψες στην ανάγκη την αφή και την πνοή σου

να δεις όμως που κάτι ήθελα να σου πω
αλλιώς ποιος ο λόγος να σου γράψω;
το μόνο που άλλαξε είναι οι εκδρομές μας
έχουν μειωθεί τραγικά από τότε που έφυγες
κι όσο περνάει ο καιρός συνειδητοποιώ πόσο
απαραίτητος είναι ένας φίλος με αυτοκίνητο.

δεν μπορώ να πιάσω ούτε μια μικρούλα σκέψη σου

ποτέ δεν μπόρεσα

ούτε μια άκρη δε βρήκα στο κορμί σου

μια άκρη να πιαστώ ή να γκρεμιστώ...

κι ας είναι το έδαφος της πρόσκρουση
πάλι σαθρό

όμως να, κάτι ήθελα να σου πω
μα δεν μπορείς να πιάσεις ούτε μια μικρούλα σκέψη μου
κι όποτε έρχεσαι εδώ δε σε προλαβαίνω αλήθεια...
αργοπορημένες οι αισθήσεις αγκομαχούν
στο δρόμο της μνήμης ή της ψευδαίσθησης
εκείνες οι νύχτες δίπλα στην σόμπα
μέσα στη σιωπή της αμηχανίας
της κατανόησης
της θλίψης
κι έξω κατακλυσμός.

έλα τώρα, μη μου δίνεις
σημασία την ώρα που γυρνάω απ' τη δουλειά..
σχεδόν βρεγμένη
σχεδόν ζαλισμένη
σχεδόν θλιμμένη
σχεδόν έτοιμη για ύπνο...

σε φιλώ...

20.12.09

χωρις.

2009-12-30T12:16:00.000-08:00

Ξέρω, εμφανιζομαι χωρίς ακριβη λόγο
όπως και θα χαθώ ξανά γι' αρκετούς
μήνες χωρίς ακριβη λογο...
τούτο δω το μπλογκ παρασιτει χειροτερα
από το δημιουργό του...
Αλλά να αυτή η Αθήνα βρε παιδάκι μου....

αφυπνίσεις κινητών
άγευστα τσιγάρα για πρωινό
μεταχειρισμένα χαμόγελα
προσφορά στο περίπτερο
νέες αυξήσεις εισιτηρίων
αμίλητες επιθυμίες
τρέχουν ξοπίσω μου στο φανάρι
ποιος ν' ακούσει τώρα;
εγώ δε προλαβαίνω
μετρώ τα πεζοδρομιακά δεντρα και κρυώνω
απόπειρες προσέγγισης στον κάδο απορριμάτων
μαζί με το πλαστικό ποτήρι του καφέ
αριθμοί προτεραιότητας και
αριθμοί έκτακτης ανάγκης
για τυχόν όνειρα απαλλοτριωτές
δωροκουπόνια
δωροεπιταγές
εορτοδάνεια
εορτοαναλγητηκά
για τη μοναξιά
πορτοκαλί φανάρια
αναβοσβήνουν ανία
έξοδοι κινδύνου και
έξοδοι αναψυχής
το σαββατόβραδο
μετράω τον ήλιο που μου αναλογεί και κρυώνω
αναμονή αναμονή αναμονή
γαμημένη αναμονή για όλα αυτά
που ποτέ δεν πόθησα
κόρνες που χαρακώνουν την ομίχλη
υποψία αστεριών κάπου πάνω απ' τους προβολείς
κουβέντες που πετροβολούν το χρόνο
ύστερα κρύβονται στον καπνό απ'τα τσιγάρα
θέσεις αντιθέσεις επιθέσεις αμυνες
βιτρίνες οθόνες γιγαντοοθόνες
πέφτω ανάσκελα για ταβανοθεραπεία
είναι μια μάγισσα σπείρα που λες
επαναλαμβάνεται διαρκώς οριζοντίως
στο επίπεδο ταβάνι μου
δεν είναι βλέπεις, τουλάχιστον
από εκείνες που ανεβαίνουν
προς τα πάνω σαν την ανάλυση
του dna
μετρώ του κύκλους και κρυώνω.

Διασχιση δριμού Πίνδου από τον ελευθεριακό ορειβατικό σύλογο

2009-08-25T08:25:00.000-07:00

Ο Σεπτέμβρης φαίνεται πως θα μας βρει να σκαρφαλώνουμε στις βουνοπλαγιές της β.πίνδου και να δροσιζόμαστε στα πράσινα νερά του αωού και στις αλπικές λίμνες του μαυροβουνίου παρέα με νεράιδες, ξωτικές και τ'ανέμου μουσικές...

Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε εδώ: http://freedomtrekking.blogspot.com/

Άντε βρε, και καλή εξεταστική!

ο ακροβάτης

2009-04-18T06:20:00.000-07:00

Είναι μια υπέροχη μελαγχολία αυτή που σε σκεπάζει
όταν πετυχαίνεις τυχαία στο ραδιόφωνο το τραγούδι αυτό
που ήθελες τόσο ν'ακούσεις μα δεν το ήξερες μέχρι εκείνη τη στιγμή!
Ο ακροβάτης λοιπόν, με μια ευχή εσύ να φανείς
να επισκευάσεις τα σπασμένα μου φτερά κι ας
μένω μόνη στο πέταγμα μετά...

................ο ακροβάτης.................................................

Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη που τραμπαλίζεται

για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη πως δε ζαλίζεται

Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά

και ποτέ δε κλαίει, ποτέ δε κλαίει

Για ιδέστε που χει το ερημοπούλι αίμα στο φτερό

πετά κι ας το βρε θανάτου βόλι, κόντρα στον καιρό

Με τον καιρό να ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς

να μένεις μόνος, να μένεις μόνος

Για ιδέστε όλοι δέστε και μένα άλλο δε ζητώ

που χω στους ώμους φτερά σπασμένα και ακροβατώ

Μύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς

μην κλαις πουλί μου, μην κλαις πουλί μου

Διατίθενται

2009-04-17T06:33:00.000-07:00

Διατίθενται
πλαστικά πόδια κάθε μεγέθους
ειδικά για υποκλίσεις, υπερωρίες
και εργασιακά ατυχήματα.
απωθούν κάθε μορφή
αντίστασης.

Διατίθενται
χαμόγελα όλων των χρωμάτων
ειδικά για μετανάστες, ζητιάνους
αστέγους καθώς και για νέους
με λανθάνουσα αντικοινωνικότητα
και τάσεις απομονωτισμού.

Διατίθεται
το παρόν κυρίες και κύριοι
σε νέα αεροστεγή συσκευασία
διαθέτει κλειδαριά ασφαλείας
και αντικλεπτικό μηχανισμό
για αποφυγή τυχόν
ονείρων απαλλοτριωτών και
επιθυμιών.
Φυλάσσεται κάτω απ' το
μαξιλάρι και εγγυάται
άψογη λειτουργία
καθημερινής χρήσης.

2/12/2008 γιαννενα

γράμμα στον Δ.

2009-04-17T06:22:00.000-07:00

Με κουράζει κάθε φορά αυτός ο χρόνος
που απαιτείται -δεν ξέρω από τι, από ποιον;-
λες κι έχουμε χρόνο για χάσιμο,
αυτός ο χρόνος μέχρι να κερδίσουμε
τη χαμένη οικειότητά μας, κι όλο τρώω
τα μικρά πετσάκια γύρω απ' τα νύχια μου -κάτι
τέτοιες ώρες είναι πιο νόστιμα από ποτέ- κι είναι
πραγματικά εξοργιστικό να υπάρχει
τόσος χώρος γύρω μας και ν' αδυνατούμε να τον γεμίσουμε
με τα γέλια και τις φωνές μας -ας μας ακούσουν οι γείτονες
δεν με νοιάζει- τόσος χρόνος
γύρω μας και ν' αδυνατούμε να τον γεμίσουμε με αισθήσεις και με μνήμες...
Να τρώμε τα σωθικά μας -μαζί με τις παρανυχίδες μας-
"ίσως.." "αλλά.." "όμως πρέπει να τα συζητάμε αυτά..."
"θα ήθελα να μάθω και τη δικιά σου άποψη γι' αυτό..."
(μερικές φορές νομίζω πως για όλα φταίν οι συνελεύσεις!)
ενώ θα μπορούσαμε να ξαπλώνουμε στις μαργαρίτες
και να μαντεύουμε τι συζητάν τα σύννεφα στον ουρανό...
Αχ, κι είχα τόσα σκεφτεί χθες το βράδυ πριν κοιμηθώ.
Αναλογιστηκες ποτέ πόση σκέψη καταναλώνουμε σε
πράγματα που ποτέ δε θα τολμήσουμε να κάνουμε,
σε λόγια που ποτέ δε θα μας φτάσει ανάσα να αρθρώσουμε...

Όχι καλή μου! Αρκετές μέρες και νύχτες σου έκλεψε
και σου κλέβει αυτή η αδηφάγος γνώση κι ο έρωτας δεν
είναι κουλτούρα ξέρεις, δεν είναι τέχνη ούτε πολιτική κι
ούτε θέλω την άποψή σου για τη γεύση και την αφή...
Θα μου πεις, μόνη μου τα λέω, μόνη μου τ' ακούω!
μα δε γαμιέται κι αν έφταναν σε σένα,
αν έβρισκα εκείνη την δυνατή ανάσα που λέγαμε,
πάλι για να τ' ακούσω εγώ θα τα'λέγα.

Ίσως τα ξαναπούμε το χειμώνα.
Σε φιλώ.

Συστατική επιστολή

2008-09-22T08:13:00.000-07:00

Να πιάνεσαι απ’τα μαλλιά της ελπίδας ανήμπορος και κουρασμένος
Χωρίς καμία διάθεση να δεις επιτέλους πως το κεφάλι της είναι αποκομμένο απ’το κορμί της.

Μπήκαμε στα σύννεφα.
Όταν βγήκαμε δεν υπήρχε πια καλοκαίρι να προσμένουμε.

Εκείνος, κάθε φορά μας κοιτάζει σα να’ ταν η τελευταία φορά.
Η πρώτη του γυναίκα πέθανε από καρκίνο.
Η δεύτερη αλλάζει κάθε μέρα σεντόνια, πετσέτες, ρούχα, μάτια και δάκρια. Γιατί όλα
Μυρίζουν θάνατο. Και να, στην αρχή δεν την συμπαθούσα.
Τώρα θέλω να την αγκαλιάσω.
Η κόρη του στο διπλανό δωμάτιο πληκτρολογεί συστατική επιστολή στα σκουλήκια. Δεν εμπιστεύεται καθόλου τον παράδεισο πλέον...

Από τον πάνω μαχαλά μόλις που φτάνει μουσική στ’ αυτιά μου.
Κάποιος γάμος σκέφτομαι.

Ωχ, θεέ μου Αν έμπαινα τώρα στο μυαλό του ισως να μην είχα καμιά ανάγκη πίστης σε τίποτα.

Και σκέψου, πως ξέρω ήδη τόσα.
Ξέρω πως ο θάνατος έχει το χρώμα της ώχρας και είναι βαρύς σαν πέτρα.
Ξέρω πως ο θάνατος χορταίνει την πείνα του με τα μάτια.
Με τα μάτια τα δικά μας, των ζωντανών τα μάτια και τα καθρεφτίσματα του φόβου.
Ξέρω πως ο θάνατος απέχει από τη ζωή όση ώρα διαρκεί ένα πετάρισμα των βλεφάρων μας.

Μα ξέχασα...
"Οι θεοί δε σκέφτονται τι είναι
Γι’ αυτό είναι θεοί"

Ύστερα όλα έγιναν όπως στις ταινίες.
Ύστερα έγιναν όλα ρίζες ανάμεσα σε ρίζες.
Κι ο σκηνοθέτης μας χειροκροτεί ευχαριστημένος,
Παρόλο που ακόμη δεν κατάφερα να βάλω
τα ρήματά μου σε χρόνο παρελθοντικό.

Μπήκαμε στα σύννεφα.
Όταν βγήκαμε ο δρόμος μας ήταν μαύρος και στιλπνός...
Κι έπειτα στο δωμάτιο, κάποιος πετούσε στο ταβάνι χαμηλά,
και ζωγράφιζε ολόγιομα φεγγάρια σε νοητές συμπαντικές τροχιές.
Ίσως όμως να’ ταν και απλοί κύκλοι εναλλασσόμενοι και πεπερασμένοι. Δεν ξέρω.
Όσα ήξερα ‘γίναν αυτόχειρες.

11.08.08

2008-08-22T11:43:00.000-07:00

Επιστρέφοντας χθες
με τα πόδια μου να κοροϊδεύουν το μυαλό μου
και το κρασί την εν' όψιν εξεταστική Σεπτεμβρίου
πέτυχα αυτό το τραγούδι στο δεύτερο, τον μόνο σταθμό που πιάνω εδώ...
Θυμήθηκα τον Ορφέα όταν τον είχα πρωτογνωρίσει.
"Χρόνια μας έχει στοιχειώσει αυτή η υγρασία που στάζουν οι οροφές..." μου είχε πει.
Κι είναι πάντα το ίδιο. Δεν γνωρίζει εποχές αυτή η γαμημένη υγρασία.
Ύστερα βρήκα όλα τα μικρά χαρτάκια με τις αποτυχημένες αυτοσχέδιες συνταγές,
τα πακέτα τσιγάρων, το πίσω μέρος εισιτηρίων
και το εσωτερικό εξώφυλλων και οπισθόφυλλων...
Χωρίς εικόνα σήμερα.

Πιες

Σκόρπισαν οι ώρες στου χρόνου τις αιώρες
σαν τ' απανωτά τσιγάρα που κάναμε μες στο σταθμό

σπίθα τ' αστέρια στα παγωμένα χέρια

το σαράκι που σε τρώει και ξαναφέρνει γυρισμό

Σα καραβάκια χάρτινα οι χαρές

βουλιάζουν άτυχα σε μέρες βροχερές

το φάρμακο που καίει τις πληγές

είναι γραμμένο σε αυτοσχέδιες συνταγές

κι εσύ πιες την υγρασία που στάζουν οι οροφές

την πίκρα που έχω μες στο στόμα πιες

Πήρες το κορμί μου και την απόγνωση μου

κάτω από το σβηστό φανάρι και σε δωμάτιο δανεικό

κι έγινε ο χρόνος δραπέτης δολοφόνος

σαν τις φλόγες του αναπτήρα που κάψανε το σκηνικό

5\08\08

2008-08-07T12:43:00.000-07:00

Άμμος στα μαλλιά και στα δάχτυλα και στις αρθρώσεις του νωχελικού χρόνου ανάμεσα...

Κι αλάτι! Μπόλικο αλάτι σε κάθε γλείψιμο των χειλιών

κι αλάτι για τις πληγές.

Ο ήλιος να ερωτοτροπεί με τις άκρες του κορμιού σου

κι εκείνες να κοκκινίζουν όλο ντροπή.

Και προπάντων η θάλασσα.

Μάγισσα με χίλια πρόσωπα,

υποταγμένη στα κέφια του Ποσειδώνα,

πότε αφρισμένη απ’ το θυμό της

και πότε να δέχεται τα κορμιά μας στην επιφάνεια σα να’ ταν προέκτασή της.

Την άνωση ακόμα δεν κατάφερα να την νικήσω,

κι ας παλεύω από παιδί με μακροβούτια 40 εκατοστών μες την καθημερινότητά μου.

Εσύ να δροσίζεις τις λέξεις με γρανίτα λεμόνι

και να κυνηγάς την σκιά της ομπρέλας, ενίοτε και τη δική σου.

Ν’ αλλάζεις μορφές και σχήματα σαν τα νερά,

σα να δοκιμάζεις πόσο μπορείς να γίνεις η σκιά σου ή το αντίστροφο.

Κι όπως κάθε καλοκαίρι, έτσι και φέτος, να συνειδητοποιείς πως έχεις τον ήλιο πίσω σου,

όπως κι εγώ άλλωστε.

Τις νύχτες τσιγάρο στην ταράτσα

και λόγια ψιθυριστά να μην ξυπνήσουν

τα νεκρά δέντρα του περσινού θανάτου

και μας στοιχειώσουν.

Κι έτσι όπως δεν άκουγα καλά καλά όσα έλεγες

σε φίλησα με το φεγγάρι μια στάλα ξινό σταφύλι στα χείλη.

Ξεκάρφωσες ύστερα δυο κοντινά αστέρια και μου τα κόλλησες στα μαλλιά με σελοτέιπ.

Κι ήμουν έτοιμος, ένας επίγειος ουρανός, έτοιμος να γίνω ο καθρέφτης σου.

Δικός σου και της θάλασσας.

Στο γυρισμό

σταθμός ομόνοιας

πράσινη γραμμή

και η εκφωνήτρια να μου θυμίζει το κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας

αχτένιστη μη τύχει και ξεκολλήσουν τ’ αστέρια απ’ τα μαλλιά

με τρεις σάκους και τη φωτογραφική μηχανή

1.60 άνθρωπος

έμοιαζα σίγουρα με τον μουτζούφλη απ’ τα στρουμφάκια

που πρώτη φορά πήγε διακοπές στη ζωή του κι ούτε πρόκειται ποτέ να ξαναπάει.

Γράμμα στην Γ. II

2008-07-24T06:23:00.000-07:00

Θέλω να βυθιστώ σ'ένα πολυσέλιδο βιβλίο ή σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, βραδυνη 12 με 2, και θέλω επίσης μια μηχανή μερικής διαγραφής μνήμης όπως εκείνη στην ταινία, στο Eternal sunshine of the spotless mind. Κι ύστερα θέλω να τρώω όλη τη μέρα καρπούζι καθισμένη στα πλακάκια και να'χω και το ραδιοφωνάκι μου διπλα και να'χω κι εσένα δίπλα, δίπλα μου.

Σα δροσερό ρυάκι μέσα στις αναμνήσεις κύλησε το γέλοιο σου,
Θυμάσαι και γελάς μόνη σου μπροστά στον ανεμιστήρα που παραποιεί τους ήχους και τους χτύπους.Έστω κι αν υποβάλλεις τα χείλη σου σ'αυτην την διαδικασία, γελάς.

Μα αν ήξερες πως νιώθω σήμερα. Αν ήξερες κυριώς όλα αυτά που δεν νιώθω. Πήγα το πρωί στο νοσοκομείο. "Δε θα πρέπει να μας απασχολούν οι μήνες..." ήταν η διάγνωση του γιατρού, "Τα όνειρα είναι εκείνα που δεν είναι συμβατά με το παρόν."

Το ίδιο βράδυ, παρά τις συμβουλές του, συνάντησα εκείνον στο όνειρό μου.

Ήρθε και με βρήκε. Όχι, ψέματα. Εγώ πήγα να τον βρω.

Θυμάμαι. Θυμάμαι δεν ήμουν ολόκληρη εγω.

Θυμάμαι πως είχα καταφάει το εσωτερικό των χειλιών μου

και ίδρωνα τις χειρολαβές μέσα στο μετρό όσο οι στάσεις λιγόστευαν.

Θυμάμαι πως χάιδευα τρέμοντας ανασφάλειες και ασφάλειες, προσδοκίες, φόβους πιθανά χρώματα της νύχτας και πιθανά ενδεχόμενα του εαυτού μου κι άλλα τέτοια που -δεν έχω παράπονο- κοιμούνται δίπλα μου τον τελευταίο καιρό,να μην νιώθω μονάχη.

Κι ύστερα;;Ύστερα τα χέρια που κάποτε μέτραγαν στιγμές, έγιναν καταθέσεις στο λογαριασμό του χθες κι έδωσαν τη θέση τους σε καίνούργια χέρια, με λεπίδες στην άκρη των δαχτύλων. Μονάχα δε θυμάμαι ποιος τα φόρεσε...

Εγώ ή εκείνος;Ή μήπως και οι δύο;

Πήραμε το μερίδιο μας απ'τη σήψη και εκείνη πήρε το δικό της από εμάς.
Αποικοδομητές, ληστές...
Απολυτρωτές, απομυθοποιητές...

Ύστερα αποκοιμήθηκε.

Τον φίλησα με χείλη ματωμένα μα αναίσθητα και έφυγα.

Πήγα πρώτα μέχρι την τράπεζα να αποταμιεύσω νανουρίσματα και μουσικές.Ίσως χρειαστουν κάποτε σκέφτηκα, κι αυτό ειναι που με εξοργίζει πιο πολύ απ'όλα.

Σίγουρα δε θα πρέπει να μας απασχολούν οι μήνες.
Τα όνειρα. Τα όνειρα ειναι εκείνα που δεν είναι συμβατά.

Ουρές στις τράπεζες οργάνων.

Όχι, όχι μη μ'αγγίζεις καλύτερα.

Ν'αλλάξω δερμα πρώτα.

Κοιμήσου τώρα. Πολλά σου είπα.

Κοιμήσου καλή μου κι ίσως αύριο αγαπηθούμε ξανά απ'την αρχή.

Μ'ένα φου...

2008-07-01T10:22:00.001-07:00

Μποτιλιάρισμα στους δρόμους απ'το χνουδωτό χιόνι της λεύκας

κι απρόσεκτο το βλέμμα μου κινδύνεψε αρκετές φορές να τρακάρει.

Άλλοτε πάνω στο αθέατο και τον περίβλεπτο θρόνο του,

άλλοτε πάνω σε ξεβαμμένες διαβάσεις και εθελοτυφλούσες αποστάσεις,

άλλοτε πάνω στην υπόθεση τοξωτών χειλιών

κι άλλοτε στην υποψία συναπαντήματος με άλλα μάτια...

Μετά την πτώση μιας ριπής κορναρισματων

που με πέτυχε ακριβώς πάνω στο πρώτο βήμα

της φυγής μου, άρχισα να συμορφώνομαι.

Βοήθησε άλλωστε και η νέα αύξηση του εισιτηρίου.

Ανέβηκα στο λεωφορείο ύστερα, και εκεί πλέον συνήλθα

ολοκληρωτικά από την υπερβολική έκθεσή μου στο φως.

Έψαξα με την αφή κάποιον γνωστό μα τίποτα.

Η Αθήνα ήρθε και θρονιάστηκε πάλι στις άκρες των δαχτύλων μου.

Έκανα να φυσήξω με όλη μου τη δύναμη να πέσει κάτω, να γκρεμιστεί

μα καθώς την κοιτούσα σκεφτόμουν πόσο ίδιες μοιάζουν όλες οι πόλεις,

όταν οι δρόμοι τους γίνουν δικοί σου. Όταν οι δρόμοι τους γίνουν εσύ.

Τα πλακόστρωτα στενά και τα διλήμματα, τα παγκάκια και τα φιλήματα,

οι αφίσες, τα γκράφιτι στους τοίχους, τα συνθήματα και τα σκιρτήματα,

οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και οι μεθυσμένοι χοροί της ανατολής,

τα μεταμεσονύχτια φαστφουντάδικα και τα μεταμεσονύχτια μανιφέστα κρασιού και τσιγάρου,

ο επιδειξίας της πλατείας και οι επιδεικτικές αρνήσεις της ευτυχίας - πως να τη διαχειριστείς τόση ευτυχία; - οι σκιές των γέλιων και των δακρύων στην άκρη των πεζοδρόμων, οι σκιές των άγνωστων χιλιομέτρων που πρέπει ακόμα να διανύσεις για να ικανοποιήσεις την απληστία σου, οι σκιές των φίλων σου, των άλλων ανθρώπων και κυρίως οι σκιές εκείνων που διαδραματίζονται ακόμα μόνο στην άκρη της φαντασίας σου.

Φύσηξα προσεκτικά μη με πάρει είδηση ο διπλανός μου και γκρεμίστηκα άηχα, περήφανα, στα χέρια της στοργικής πτώσης.

Φύσηξα προσεκτικά σαν του Αιόλου χάδι να'μουν κι εγίνα ένα ιπτάμενο χνούδι άηχα, περήφανα, στα χέρια της ιστορικής πτήσης.

17/06/08

Γιάννενα

Γράμμα στη Γ.

2008-04-23T05:56:00.000-07:00

Έχω τα σύνεργα μου κάτω απ' το κρεβάτι.
Ανάμεσα σε πεταμένες κάλτσες και ταξιδιωτικούς σάκους.
Στολίδια, χρυσόσκονες, χαμόγελα, δάκρυα, κάθε λογής κουστούμια.
Αυτά για τους ανθρώπους.
Έχω και πυγολαμπίδες φυσικά, ήλιους, σύννεφα, γιασεμιά
κι άλλα μύρια για τις μέρες.
Όλα χειροποίητα και εύθραυστα.
Έχω και μια ειδική φορεσιά για τις λέξεις.
Σχεδιασμένη απ' το χθεσινό πολύ,
αφότου έγινε
σημερινό λίγο.
Τη δική μου φορεσιά δεν την ξεκολλάω από πάνω μου.
Μόνο στον ύπνο με δυσκολεύει λίγο.
Στα όνειρα και στις θύμισες.
Και με πιάνει ανησυχία φορές φορές,
αν είναι ψεύτικες ή αληθινές.

Ούτε που ξέρω, γιατί σου γράφω.
Είμαι για τέταρτη μέρα καθηλωμένη στο κρεβάτι και πλήττω.
Με παράτησαν οι Θεοί μου, μόλις πάτησα Αθήνα
Είναι που σταματήσαμε τις ολονύχτιες σπονδές μάλλον.

Τώρα που' μαι εδώ κάτω, σκέφτομαι πιο συχνά
εκείνο το φτου ξελευθερία που λέγαμε.
Είναι στενάχωρα εδώ. Και αυτός που τα
φυλάει, έχει στήσει καρτέρι δίπλα ακριβώς
απ' το κρεβάτι μου. Βλέπω τα πόδια του
κι ανασαίνω όταν ανασαίνει, μη τύχει και
με καταλάβει. Δε θυμάμαι το πρόσωπό του.
Δε θυμάμαι καν πότε ξεκινήσαμε το
παιχνίδι αυτό.
Ένα φτου ξελευθερία για όλους μας!

Ίσως πάλι θέλω απλώς να γκινιάξω.
Είναι κι αυτές οι αμυγδαλές μου.
Κάθε γουλιά καφέ μεταμορφώνεται
σε αγκαθωτό θάμνο μόλις καταπίνω.
Κι ούτε τη γεύση του τσιγάρου
δε μπορώ, να ευχαριστηθώ πια.

Ναι, μάλλον αυτό θα' ναι.
Θέλω να γκρινιάξω λίγο.

Μικρό ταξίδι, μεγάλο ταξίδι....

2008-04-14T08:07:00.000-07:00

Tαξίδεψέ με εκεί που τελειώνει η Κυριακή,
Μια βόλτα απογευματινή στους πόθους μας,
Ό,τι δεν μπορέσαμε κι ό,τι αφήσαμε στη μέση
Κι ο χρόνος που μίσεψε, στα χειλη μας λέξη
που να ειπωθει δεν αντέχει.

Ταξίδεψέ με εκεί που τελειώνει ο χορός,
Κι αν δεν υπάρχει αθανασία μη μου το πεις,
Η άγνοια γνωρίζει όσα η γνωση αμφισβητεί.
Πάρε μου το χέρι και πάμε στον κόσμο μαζί,
Κάνεις ποτέ δεν σταμάτησε της γης τη στροφή.

Ταξίδεψέ με εκεί που τελειώνει η μουσική,
Κι αν η αγάπη είναι απάτη μη μου το πεις,
Είναι ο χαμένος στο τέλος νικητής,
Το γελιο και το δάκρυ απο μια λεπτή
χωρίζονται γραμμη.

Ταξίδεψέ με εκεί που τελειώνει το φως,
Και μείνε μαζί μου ως την άλλη αυγή,
Ένα παραμύθι πεσμου κι ύστερα ένα χάδι,
Μη θαρρείς, είναι το μυαλό μου παιδικό
κι ακόμα τρέμει στο σκοτάδι.

το μονοπάτι είσαι εσύ

2008-02-25T08:00:00.000-08:00

μη γυρεύεις δρόμο διαβάτη...
ησύχασε η μπόρα...
μα η ομίχλη σκάλωσε στις άκρες της γης,
πιάστηκε από τη θλίψη σου,
γαντζώθηκε από μια πινακίδα...
και πως να βρεις το μονοπάτι;

"μη ψάχνεις μονοπάτι διαβάτη...
φτιάξε ένα με τα βήματά σου."

έχει τόσες άκρες να πιαστείς τούτη η εποχή.
μη ψάχνεις μονοπάτι.
κι άσε στην άκρη τις ανάπηρες εμμονές σου.
ο δρόμος σε καλεί.

αν κοιτάξεις με τα μάτια του πόθου
θα διακρίνεις μεσ' την ομίχλη
καρδιές να χάσκουν κρεμασμένες
από μια κολόνα στο δρόμο, από ένα ταβάνι,
ή κρυμμένες πίσω από ένα mp3, πίσω
από ένα μπουκάλι τζιν ή από μια βιτρίνα....ιδέα....
θα δεις καρδιές καρφωμένες
πίσω απ' την γιγαντοοθόνη του σινεμά,
κι άλλες σαπισμένες που ξεχάστηκαν
ένα πρωί σ' ένα φοιτητικό κρεβάτι.
καρδιές ξενιτεμένες.
και τα κορμιά να τρέχουν ανίδεα στους δρόμους
στους δρόμους που άλλοι χτίσαν,
φωνάζοντας συνθήματα.
φωνάζοντας, φωνάζοντας, φωνάζοντας..
αρνούμενοι να ακούσουν τις φωνές
της διάσπαρτης καρδιάς μας.

άσε τις ανάπηρες εμμονές σου.
και βγάλε επιτέλους απ' την βιτρίνα αυτήν
την μίζερη κούκλα της ματαιότητας.
οι πινακίδες αρρώστησαν και με μπερδεύουν
ό,τι θέλουν γράφουν κι αλλάζουν κάθε τόσο
τα βελάκια πάνω τους λες κι είναι μαγεμένες.
κι εσύ; το παριστάνεις θλιμμένος,
ψηλαφώντας μονοπάτια
ενώ το μονοπάτι είσαι εσύ.

2007-12-27T10:18:00.000-08:00

Κρύφτηκα πίσω απ' το γιασεμί.
Μ' έχασες; Αυτό δεν ήθελες;
Απ' τη δύσκολη θέση σε βγάζω!
Δε περιμένω να ψάξεις να με βρεις,
ούτε καν για λόγους τυπικούς!
Αναμφίβολα όμως το γιασεμί είναι
ένας όμορφος και ποιητικότατος
τρόπος να στολίσω τα αδιάφορο
πέρασμά σου!

Κρύφτηκα πίσω απ' το γιασεμί.
Άλλωστε δεν είναι και τ' αγαπημένο
σου λουλούδι! Δε φοβάμαι μη το κόψεις!
Έκοψες εμένα.

Με τι χέρια λοιπόν, να σηκώσω το τηλέφωνο;
Με τι χέρια να αγαπήσω το πέρασμά σου;
Με τι χέρια να σηκώσω τη μνήμη;
Άκλητη πάντα! Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Δε φταις εσύ. Μη τρελαίνεσαι.
Μόνη μου ερωτεύομαι εγώ.
Φτιάχνω αιτίες κι αφορμές.
Μόνη μου γεμίζω τις νύχτες με ξενιτιές.
Κι ύστερα κρύβω την αυτοπάθειά μου
πίσω από λέξεις. Τις βιάζω σχεδόν,
αλλά δεν το θέλω, στ' ορκίζομαι!
Εκείνες πάντα αντιστέκονται στο
φιλόδοξο χάδι μου
-ίσως ακριβώς γιατί είναι φιλόδοξο-
και διαλαλούν την ανεπάρκειά μου με στόματα
αρρωστημένων ερινυών.

Το κορίτσι στο μπαλκόνι.

2007-10-14T05:30:00.000-07:00

Το κορίτσι στο μπαλκόνι ολάκερο ρέμβη αποτυπωμάτων μνήμης,

Δεν έχει μάτια.

Ένα βιβλίο έλεγε για μπλεγμένα χέρια,

για φλογισμένα λόγια στη βροχή και για ευεργέτες οραμάτων.

Εκεί ξέχασε τα μάτια της.

Το κορίτσι στο μπαλκόνι δεν ταξιδεύει ποτέ.

Μόνο τρέχει στο κατάστρωμα με τα πόδια μιας ανώφελης αυτοαναίρεσης.

Ανεβαίνει, κατεβαίνει, τρέχει να πάρει την άδεια βαλίτσα της μα κανένα λιμάνι ποτέ δεν την

χώρεσε και κανένα λιμάνι δεν μπόραγε να το χωρέσει.

Ξέχασε τα πόδια της στο κατάστρωμα.

Το κορίτσι στο μπαλκόνι ολάκερο ρέμβη της συνήθειας, πότε δε βρήκε μια μπαλκονόπορτα να

βγάζει στον ουρανό. Όχι, όχι σ' εκείνον του θεού. Μα σε έναν ιδιόκτητο ή έστω ένα

νοικιασμένο ουρανό.

Μια μέρα αρρώστησε βαριά γιατί τα λόγια τα 'σβησε η βροχή στην

προτελευταία σελίδα...

Δεν είχε ούτε ένα όραμα πια να κρατά

απ' το χέρι.

Μα δεν έφυγε απ 'τ' αγαπημένο της μπαλκόνι.

Ήθελε να χαζεύει τον άπληστο γκρεμό.

Ολάκερη βαλσαμωμένη παράλογη λαχτάρα φυγής,

Ολάκερη βαλσαμωμένη βαρκούλα δίχως πανιά.

Χρόνο το χρόνο

η όξινη βροχή της πήρε τα χείλη -ένα μετέωρο φιλί

φλερτάρει το θαμώνα του απέναντι μπαλκονιού- της πήρε

κάθε βαθούλωμα γελοίας θλίψης, κάθε πείσμα του σαγονιού να...

Ο χρόνος σμιλευτής ορίζει τα σύννεφα.

Τα μάτια της τα φέρε τυχαία στην ακρογιαλιά μου

κάποιος άνεμος πορφυρένιος αν θυμάμαι καλά.

Τα άρπαξα αμέσως με αδηφαγία εφήβου

για να ρεμβάζω καλύτερα το γκρεμό

Έτσι άρχισα να επαναλαμβάνω μονότονα λόγια γκρεμισμένων.

Εγώ, που δεν γκρεμίστηκα ποτέ...

Υποθέσεις...ως συνήθως.

2007-10-08T03:41:00.000-07:00

Αν σταθείς, λέει, για πολύ ώρα στην άκρη

Ίσως να νομίσεις κιόλας πως κινήσε...

Όλη η γης απέραντο καράβι

Κι εσύ νοσταλγός επιβάτης.

( Κι ούτε ξέρω αλήθεια, τι είναι αυτό που τα χείλη μου χαϊδεύει πικρό.

Κάποια θάλασσας σταγόνα ή κάποιο ξέμπαρκο άνευ λόγου δάκρυ; )

Αν ακολουθήσεις, λέει, τ'απόνερα με την αφή,

Όλα θα δείς, πως φεύγουν και γυρνάνε ξανά

Αφημένα πάντα στου Αιόλου τα θελήματα...

Σα σκισμένο από χθεσινό ναυάγιο πανί.

( Κι ούτε ξέρω αλήθεια, τι μένει κάθε που μισεύει η στιγμή.

Στο λιμάνι ένας καημός που ποτέ δε ταξιδεύει ή τάχα μια μνήμη-λεπίδι κοφτερή; )

Θα δεις, λέει, να καταργούνται πράγματα αιώνια.

Θάλασσα κι ουρανός ταπεινά θα υποκλίνονται μπρος σου

Κι η άνωση με τη βαρύτητα κάτω απ'τα μικρά σου πόδια.

Θα μάχονται για το χαμό σου.

( Κι ούτε ξέρω αλήθεια, ποιος χαμός με μεθά πιο πολύ.

Του Χρόνου η Άνωση του χαλαστή ή του "Είναι η Βαρύτητα η αβάσταχτη"; )

Ύστερα, λέει, θα ξυπνήσεις ιδρωμένος αργά το μεσημέρι

Στη σκληρή αγκαλιά της υγρασίας και της σήψης.

Στο πάτωμα θα κείνται ταξίδια που θέλησες να αγγίξεις.

Κι ένας απλήρωτος λογαριασμός θα χάσκει στο τραπέζι.

( Κι ούτε αλήθεια θα μάθω ποτέ, που η αλήθεια με χλευάζει κρυμμένη.

Στην επόμενη σελίδα που ποτέ δε τελειώνει ή εκεί, που μια άγνωρη αγάπη γη και θάλασσα ενώνει; )

Βίοι και λαθρόβιοι...

2007-09-28T03:09:00.000-07:00

Ξεκινάω με σύμμαχό μου την αβεβαιότητα του δρόμου, την αστάθεια του μετά.

Υπάρχουν τόσοι λόγοι για να φοράει κάποιος τη θλίψη στέμμα!

Σήμερα θα κλείσω τα μάτια γλυκά και θ' αφεθώ στα παιχνιδιάρικα

χάδια της βροχούλας!

Βίος ανακυκλώσιμος ο βίος της σταγόνας, σκέφτομαι, σαν το δικό μας!

Τίποτα δε πάει χαμένο!Και τα σκουλήκια κάπως πρέπει να ζήσουν!

Χωρίς στάσεις εορτών, γενεθλίων, επετείων ανεβαίνω πάνω στους

σιδερένιους δείκτες του τεράστιου μηχανισμού.

Αναρριχώμαι αθόρυβα σα σκουριά και τους παγώνω σιγά σιγά

σ' ένα χώρο άχρονο κι εσένα χρόνο παραμυθένιο, πουπουλένιο σα σύννεφο.

Υπάρχουν τόσοι λόγοι για να φοράει κάποιος τη θλίψη στέμμα!

Έλα τώρα, μη κάνεις πως τάχα δεν καταλαβαίνεις!

Με ποιον από όλους τους υποβληθείς εαυτούς θα συμβιβαστώ σήμερα υπέροχα;Με ποιες λέξεις χρυσομαλλούσες πριγκιπίσσες θα μεθύσω την ματαιοδοξία μου; Για ποια ψευδαίσθηση από όλες θα στήσω χορό δακρύων και λυγμών, να γίνει περίπλοκο το απλό;

Βίος ανακυκλώσιμος ο βίος της σταγόνας!Βίος μικρούλης και συμπαθέστατος αν σκεφτεί κανείς πως πριν γυρίσει ξανά στον ουρανό θα φιλήσει τ'ασπρο γιασεμί, θα γίνει δάκρυ πάνω σ' ένα τζάμι, θα γίνει τρυφερό χάδι πάνω στην ανέραστη γη.

Τα χέρια σου προέκταση σύννεφων, εν αγκάλιασμα εξαγνισμού, τα λόγια σου προέκταση βροχερών συνειρμών! Κι είμαι εγώ το σύννεφο κι η αγκαλιά, εγώ η προέκταση, εγώ η ίδια τα λόγια σου και πάλι εγώ ο συνειρμός! Είμαι ολάκερη εγώ επαιτεία προσοχής ακόμα και τώρα που μόνη μου μιλώ! Μόνη μου; Τι ψέμα!

Ύστερα θ' αναστενάξω λυτρωτικά μέσα στην αγκαλιά σου, θα βυθιστώ μέσα στα χέρια μου με μάτια πάντα κλειστά να μη βλέπω πως είν' τα δικά μου χέρια γιατί, λένε, πως τότε θα' μαι διπλά μονάχη!

Κι είναι νωρίς ακόμα!Δεν έμαθα πως αναπαράγεται, πως γεννιέται, πως τρέφεται η αγάπη!

Το ράδιο συνεχίζει να παίζει με συνοδεία τις χαρές της βροχής στον τσίγκο του αυτοκινήτου...όποιος φοράει τη θλίψη στέμμα ίσως ποτέ του δε θα μάθει τι δρόμο ανοίγει ένα βλέμμα, τι μέλι κρύβει το αγκάθι...

Ο βίος της σταγόνας ήρθε απρόσμενο, μελωδικό δώρο, απ' τον Ορφέα..το μουσικό. Τον ευχαριστώ!

26/ο9 Γιάννενα

Θα... (Ή κάπως έτσι.)

2007-09-16T05:21:00.000-07:00

Το γκαζάκι που τελείωσε και τα προεκλογικά προϊόντα που μοιάζουν αβάσταχτα ίδια στο παζάρι της tv. Το βιβλίο που με κοιτάζει λυπημένο ακουμπισμένο στον αιώνα και κάποια Αντιγόνη που ψάχνει στη δύση κάθε σελίδας ανατολές που δε θα' ρθούνε πια. Ενώ ο μικρός Αίμονας γελάει αφελώς στο πατέρα του αγνοώντας τι τέλος άδοξο και φρικτό τον περιμένει εξαιτίας του.

Το φθινόπωρο που ξέχασε να' ρθει και το δωμάτιο που θυμήθηκε να παγώσει από μήνα Αύγουστο και πίσω απ' την πόρτα η ματαιότητα να γλωσσοφιλιέται αναιδώς με κάποιον απ' τους εύθραυστους ρόλους: "Όταν μεγαλώσω, τότε που θα' σαι ένας διάσημος και όμορφος τραγουδιστής θα σε καλέσω ένα βράδυ στην εκπομπή που θα κάνω στο ραδιόφωνο. Στο υπόσχομαι από τώρα!" Κλείνω το ραδιόφωνο. Και μια παλιά φωτογραφία δραπετεύει απ' την άδεια παραλία και εγκαθίσταται στην οθόνη του υπολογιστή. Τεχνητή μου νοσταλγία! έχω ξεχάσει και τ' αρωμά σου ακόμα.

Οικολογικοί οργανισμοί αρχίζουν κάθε μέρα τη δράση τους κι εγώ αρχίζω κάθε μέρα το γράμμα που θα σου στείλω. Ίσως το τελειώσω όταν θα' χεις πια πεθάνει. Αυτό δε με αφορά όμως. Μου αρκεί κάποιος να το διαβάσει, οποιοσδήποτε. Τα τσιγάρα που τελειώσαν όπως κάθε βράδυ κι το περίπτερο που είναι τόσο μακριά κι ο περιπτεράς που ποτέ δε χαμογελάει και το φθινόπωρο που ξέχασε να'ρθει. Κι ο κόσμος όλος έγινε καρδιά από στάχτες στο μικρό μου τασάκι. Τώρα τον σβήνω μ'ένα φύσημα...τώρα σε σβήνω γιατί μόνο έτσι μπορώ να δικαιολογήσω την αμνησία μου.

Δυο βήματα πιο κάτω, η ζωή είναι εύκολη στο περπάτημα (Στις πτήσεις εμφανίζει κάποια μικροπροβλήματα, αλλά ας μην ξεχνάμε πως η τεχνολογία σήμερα κάνει θαύματα!), ο θάνατος ερωτοτροπεί με τη ματαιοδοξία κάποιου "θα...". Δε θα σκεφτώ τίποτα άλλο. Ανοίγω το ραδιόφωνο. Κάποιος γελάει κι ύστερα "Βαρέθηκα τη μίζερή μου φύση..." Αίμονα πως μεγάλωσες μέσα σε δυο νύχτες; Ένα τσιγάρο τράκα Αίμονα καλέ μου. Θα στο χρωστάω δυο βήματα πιο κάτω. Τι περιμένεις λοιπόν; Στρέψε το μαχαίρι! Αφού στο κόσμο κανένα δε μισείς για να σκοτώσεις, εσύ γεννήθηκες για ν' αγαπάς. Ανεπαίσθητα θα φύγουμε μη τρομάζεις. Κι εγώ θα φροντίσω να πάρω ομπρέλα. Δυο βήματα πιο κάτω μπορεί να φανταστούμε βροχή...Άλλωστε ο συγγραφέας δε θα μας ορίζει πια. Μπορούμε να φανταστούμε ότι θα...

Πυγολαμπίδες

2007-09-14T14:46:00.000-07:00

Δε θυμάμαι καν ποια ήταν
η τελευταία φορά π'απάντησα
πυγολαμπίδα στο σκοτεινό
δρομάκι, σαν αιωρούμενο αστέρι
απ'το σύμπαν, που κατέβηκε λίγο
στη γη για χάρη μου, να φωτίσει.
Άλλωστε στην τότε λογική μου
τ'αστέρια δεν είχαν μεγάλη διαφορά
από μια πυγολαμπίδα. Σκεφτόμουν
μάλιστα συχνά,
ότι πιθανότατα να είναι πυγολαμπίδες
κάποιου άλλου πλανήτη, που φωτίζουν
το δρόμο κάποιου άλλου παιδιού.

Ούτε τώρα που γράφω,
δεν μπορώ ν' αφήσω τον εαυτό μου
να μαρτυρήσει την αλήθεια για το πότε
τα φαντάστηκα αυτά. Στο ακαθόριστο
και ομιχλώδες τότε ή μήπως μόλις τώρα;

Στο χωριό, στο στενό δρομάκι
που δεσπόζουν οι ξύλινες
πολύχρωμες πόρτες, δεν είχε φτάσει
ακόμα το επίτευγμα της τεχνολογίας
που ονομάζεται ηλεκτρικό ρεύμα.
Τότε κι εμείς ξαπλώναμε στο καπό
τ' αυτοκινήτου και δοκιμάζαμε
την αντοχή του. Μετρούσαμε
ποιος θα έβρισκε
τις περισσότερες πυγολαμπίδες.
Εγώ ήθελα να τις δω μόνο!Δε
με ενδιέφερε να 'βλεπα εγώ πρώτη
τις πυγολαμπίδες!Ήθελα απλώς
ν' απολαύσω τη θέα τους!
Κι ύστερα το Σεπτέμβρη να
διηγούμαι τα ταξίδια μου
με τις πυγολαμπίδες στα παιδιά της Αθήνας.

Η απληστία μου
βλέπεις, είχε μεγάλους ουρανούς
να αλωνίζει.
Κι όταν δεν έβλεπα ούτε μια
πυγολαμπίδα, μισόκλεινα τα μάτια μου
και με φως δανεικό απ'το φεγγάρι,
έφτιανα μύριες πυγολαμπίδες
στην άκρη των βλεφάρων.

Ρωτησα την Άννα γι' εκείνες τις μέρες.
Για τις φωνές του πατέρα της που κάθε φορά,
κάθε πρωί έβρισκε το καπό τ'αυτοκινήτου σε
χειρότερη κατάσταση. Τη ρώτησα για τις
πυγολαμπίδες. Δε θυμόταν τίποτα είπε.
Είπε επίσης πως έχω πολύ καλή μνήμη.
Αλλά ότι ίσως μπορεί και να τα ονειρεύτηκα
όλα αυτά. Ύστερα μου έκλεισε το τηλέφωνο,
κι η τελευταία της φράση, αν πάλι θυμάμαι καλά
και δεν ονειρεύομαι, ήταν: "Ο προϊστάμενός μου!Γεια!".

Το Δεκαπενταύγουστο ήθελα να ουρλιάξω,
ν' ακουστώ μέχρι τις μακρινές πυγολαμπίδες
τ' ουρανού. Είδα από μακριά κάτι βαλσαμωμένες
πυγολαμπίδες
πάνω σ'ένα κόκκινο, καλοκαιρινό φουστάνι.
Το είπα στο Θοδωρή
σχεδόν ζαλισμένη απ'τα νεύρα μου,
και μου είπε πως αυτά τα λέν στρας.
Κι ύστερα με ρώτησε: "Μα τι είναι οι πυγολαμπίδες;
θύμισέ μου..."

Ονειρεύτηκα, την Άννα, το Θοδωρή,
τη Ματίνα, τον Ηλία, τη Λένη και τη Χαρούλα.
Ήταν ξαπλωμένοι στο βυθισμένο καπό
τ'αυτοκινήτου, τόσο βυθισμένο, που σχεδόν
έπεφτε ο ένας πάνω στον άλλο. Σα να τους
καλούσε κάποια μαύρη τρύπα, π'ανοιξε
ο χρόνος στο καπό τ'αυτοκινήτου.
Έπεφτε ο ένας πάνω στον άλλον,
στριμώχνονταν για το χαμό τους, κι όλοι
μαζί μού τραγουδούσαν:
" Πάνω στα λυτά σου τα μαλλιά φωλιάζουν
λαμπυρίδες..."

Μα τα μαλλιά μου
τα κούρεψε κάποιος χρησμός,
δεν έχω πυγολαμπίδες πια
ούτε να φωτίζουν το στενό δρομάκι,
ούτε να με τυφλώνουν.
Δεν έχω ιδέα αν είδα ποτέ μου
στ'αλήθεια πυγολαμπίδες.
Δεν έχω ιδέα αν έζησα ποτέ
σε χωριό, αν κατάγομαι
από κάποιο χωριό
ή γεννήθηκα, έζησα και πέθανα
στην Αθήνα.

Οι γιατροί είπαν πως ίσως
η μνήμη που να μην επανέλθει ποτέ.
Δε πειράζει! Τώρα μπορώ να φαντάζομαι
χωρίς ενοχές ή να θυμάμαι πράγματα που
ποτέ δεν έγιναν, ψυχές που ποτέ δεν υπήρξαν,
έρωτες που υπήρξαν μόνο και μόνο
επειδή τους ζωγράφισα και
τους φαντάστηκα αληθινούς.

Κι αν απαντήσω στο δρόμο
μου καμιά φορά, μια πυγολαμπίδα
ή ένα φωτεινό φάσμα της, θα τη ρωτήσω
άφοβα αν με θυμάται, γνωρίζοντας καλά
τη σκληρή απάντησή της.
Θα μου πει: "Όχι! Οι πυγολαμπίδες δεν
έχουν μνήμη βλέπεις!" Και τότε εγώ,
θα γελάσω δυνατά ν' ακούστω μέχρι
τις πυγολαμπίδες των άλλων πλανητών
και θα ουρλιάξω μ'όλη τη δύναμη
της μάταιης οργής μου: "Ούτε εγώ σε
θυμάμαι μικρό επίγειο αστέρι!Η μνήμη μου
έχει χρόνια πια θαφτεί, στα χρόνια εκείνα
που δε μπορεί να θυμηθεί!"

Καληνύχτα.

Παζαρέματα με την κυρά Λήθη

2007-08-04T08:40:00.000-07:00

Αρμένιζα στα στενά του Θησείου

Απόγευμα όλων των αντίρροπων χρωμάτων.

Ποιος τα ανάγκασε να συνυπάρξουν;

Σταμάτησα έξω απ'το παλιατζήδικο του δειλινού.

Ήξερα βέβαια τι θα συμβεί.Ήταν αναμενόμενο.

Άρχισα τα παζαρέματα με την κυρά Λήθη...

Άκουσα συμπονετικά τα παράπονά της.

Ξέρει καλά να σε ξεγελά με την πλήρη συγκατάθεσή σου!

"Ο χρόνος όλα τα γιατρεύει" λες κι έτσι

μένεις αγιάτρευτη στην ροπή του,

Ραγισμένος τροχός, τρύπια αναπόληση

Αδύναμη να ακολουθήσει...

Έλεγα όμως για τα παράπονα της κυράς των Ματαιοτήτων.

Είναι χρόνια δύσκολα μου είπε. Δεν το αρνούμαι.

(Πως να αρνηθω;Κάπως άλλωστε πρέπει κι εγώ

να δικαιολογήσω όλες τις πανσέλινες νύχτες

που ξέχασα να θυμηθώ...)

Πως να επιβιώσεις, είπε, με τόσα σύγχρονα μέσα

Αιχμαλωσίας απόντων στιγμών...;

Φωτογραφικές μηχανές, Ψηφιακές, Βιντεοκάμερες

Κινητά τηλέφωνα συρρικνωμένης τεχνολογικής προόδου

και διεσταλμένης μοναξιάς....

Έκανα τάχα πως την λυπάμαι. Στον εαυτό μου έστω.

Κι έτσι αρχίσαν οι συναλλαγές!

Ένα γνωστό πλέον παιχνίδι προσθαφαίρεσης.

Πήρε ό,τι δεν αιχμαλωτίζεται: Γεύσεις, αρώματα,

βλέμματα, αγγίγματα, φιλήματα...

Κι εγώ πρόσθεσα στο κενό τους επιτάφιες επιγραφές

Σαν τους τίτλους πάνω από τις εικονικές φωτογραφίες

των κινητών.

Μιαν επαλήθευση αυτού που κάποτε υπήρξε.

Αυτού που προς χάρην του υπάρχω τώρα κι εγώ,

Σαν ένα ακόμη σύγχρονο μέσο αιχμαλωσίας

επαναλήψεων χαμών.

Των Φασμάτων

2007-08-04T08:24:00.000-07:00

Έχω δυο φεγγάρια, το'να στον ουρανό
Και τ'άλλο στο καθρέφτη της θαλάσσης,
Μα δε ξέρω...ποιο απ'τα δυο είναι τ'αληθινό
Και ποιο θέλει πιότερο κόπο να το φτάσεις...;

Φιάνω σκάλες από προσευχές και προσμονές
Μα το'να είναι πολύ ψηλά
Και τ'άλλο όσες κι αν προσπάθησα φορές
Σκορπίζει σαν αγγίζω τα νερά.

Φιάνω τα χέρια μου γεφύρια και σκοινιά
Μα χάνομαι συνέχεια μεσ'την ομίχλη
Και εσύ φαντάζεις πάντα όλο πιο μακριά
Ανυποψίαστα όπως με νικά η Λήθη

Έτσι, παίρνω δυο μικρά ψαράκια του γιαλού
Να μ'οδηγούν μεσ'των Φασμάτων τις ατραπούς
Παίρνω και δυο γλάρους, μαριονέτες του θεού
Να νομίσω τάχα πως πετώ πάνω απ'τους καημούς.

Έτσι, αφήνω την αλήθεια να χαθεί στου ορίζοντα το βάθος
Έκει που μπλέκεται η θάλασσα με τον ουρανό,
Χτίζω τα "γιατί;" μου με δίψα περισσή και πάθος
Κι ας είναι ύστερα το κένο της απάντησης διπλό.

Ό,τι απόμεινε

2007-08-04T07:26:00.000-07:00

Στ'απόνερα του περάσματός σου

Είμαι πάντα εκείνη η μαβιά

Αγαπημένη σου νηρηίς...

Το ανώνυμο κύημα των αφρών

Που γεννιέται επανειλημμένα,

επίμονα με κάθε κύμα

Που γητεύεται σε κάθε γλυκό

κελάρυσμα του νερού

Που χάσκει μπρος στην σαρωτική

αύρα του παραμυθιού σου.

Ωσπου να διαμελιστεί

προσκρούοντας στα βράχια

Ή ν'ασθενήσει

στη ροπή της συνήθειας...

Στην εικονική προοπτική

του βυθού σου

Είμαι πάντα μια διάφανη

μικρούλα φυσαλίδα

Αφελώς αφημένη στην άνωση,

ανεβαίνω άηχα στην επιφάνεια της πάντα

απατηλής

μορφής σου.

Εκτεθειμένη στην κάθε κίνησή σου

Εκτεθειμένη στην κάθε

υποψία ανάδυσής σου.

Συμβιβασμένη με την

κρυφή γνώση, τη γνώση

της μελλοντικής μου

Ανυπαρξίας.

Εν συντομία

2007-08-04T07:09:00.000-07:00

Απ'την αλήθεια ως τα παραμύθια

Μια εισπνοή πολύχρωμα ενύπνια

Π'απειλούν με νεροπίστολα τη συνήθεια.

Απ'το γέλιο ως το στεναγμό

Ένα χελιδόνι διαβατάρικο

Που λαβώθηκε από ξένο κυνηγό.

Κι απ'τη γη ως τον Άδη

Μια διακοπή ρεύματος το βράβυ

Κι εν' απαλό,της Περσεφόνης χάδι...

Χαμένος σ'ένα φάλτσο σόλο

2007-08-02T21:05:00.000-07:00

Είχε στα χέρια του σημάδια

απ'την λαχτάρα κάποιας χίμαιρας

που ονόμασε ελευθερία.

Μέσ'τα αλλόκοσμα μάτια του

κυμάτιζε ζωηρά η υπερτροφική του φαντασία.

Τα δειλινά γλιστρούσε απ'την στιγμή

και πήγαινε να βρει,όσα φύγαν δίχως να'ρθουν,

και κάτι παιδιά, που σα σκυλιά

μέσ'τα σωθικά του αλυχτούσαν διέξοδο να'βρουν.

Σαν έπιανε το φθινόπωρο έβγαινε μεσ'την βροχή,

μεσ'τους μύριους μικρούς καθρέφτες

και χόρευε με τ'αδιόρατο είδωλό του,

κι η καρδιά του, στην ομορφιά της γύμνιας ντυμένη

μούσκευε ολόκληρη και χλεύαζε άφοβα

την απληστία του βασιλιά Χρόνου.

Ένας πρίγκιπας του πουθενά

άναμεσα σ'αυτοκίνητα και καπνούς,

που έμαθε το σήμερα να υπομένει

και έπλασε το παραμύθι του αδιαφορώντας για τον αιώνιο

ύπνο της καλής του, για να'χει να προσμένει.

Τις νύχτες πάλευε με την απόγνωση της θριαμβευτικής γνώσης ότι υπήρχε

ακόμα και μεσ'την προσπάθεια της απόλυτης αδράνειάς του,

καθότι το μικρό σαράκι ροκάνιζε ασταμάτητα το υγρό του μυαλό,

ώσαν τα σπλάχνα του ξύλου, καταστρέφοντας το ίδιο το σώμα που το γέννησε.

Τις νύχτες πάλευε με τους κλέφτες που φέρναν οι αγέριδες

διαμελίζοντας τις ψυχές τους, σαν την μαρμαρυγή κάποιου αστέρα.

Τους ζήλεψε θαρρείς!

Έτσι, ψάχνωντας ψηλαφιστά την κρύα πλευρά του μαξιλαριού

και τη ζεστή όψη του κόσμου, αποξεχάστηκε σ'ένα φάλτσο σόλο,

και δε σηκώθηκε ποτέ ξανά απ'το κρεβάτι.

Σ'ένα φάλτσο σόλο, σαν από'κείνα που σκάρωνε για να μην ακούει τη σιωπή ή τον εαυτό του...

01/09/06

Υποθετικοί Λόγοι Κεφάλαιο: Παραμύθια

2007-08-02T20:40:00.000-07:00

Αν είχα λέει εύκολα τα παραμύθια,

Θ'ανέβαινα σ'ένα άστρο να κατοικώ

Τη θλίψη μου θ'άφηνα στη γη,

Σα μαύρη τελεία σε τετράδι λευκό.

Αν είχα λέει εύκολα τα παραμύθια,

Θα'μουν η Μούσα κάθε άδοξου ποιητή

Κάθε νέου που ψάχνει το Θεό,

Θα'μουν φάρος στου ερέβους τη ροπή.

Αν είχα λέει έυκολα τα παραμύθια

Θα'μουν του Μέγα Αλέξανρδου η αδερφή,

Όχι να ρωτώ τους ναυαγούς αν ζει,

Μα να κλέψω της άγνοιας την απαντοχή.

Αν είχα λέει εύκολα τα παραμύθια
Θα'μουν νεράιδα με δυο μεγάλα αυτιά,

Να μη γλυστρά της Λήθης το στεφάνι απ'τα μαλλιά,

Φάσματα του χθες να φαντάζουν λειψά.

Αν είχα λέει εύκολα τα παραμύθια,

Λαθρεπιβάτης θα'μουν σ'ένα καράβι από ψέμα

Στου πηγεμού τα πέλαγα, για τα ενδότερα ξένα,

Πυξίδα μου το άπιαστο ως στης λογικής το τέλμα.

Πρόκειται όμως λέει η Δασκάλα για Λόγο Υποθετικό,

Στ'αρχαία, στα νέα και σ'όλες τις γλώσσες του νου,

Αόριστη επανάληψη σε μέλλον και παρόν,

Ονειροβασίες ως στην αυγή στ'απόκρυμνα τ'ουρανού.

....πάνω στο θρανίο...εν ώρα Αρχαίων....

Άτιτλο

2007-08-02T13:12:00.001-07:00

Απόψε θα ντυθώ φυγή

Προτού γίνω κάτι απ'αυτά που μίσησες,

Θα χορέψω για στερνή φορά

Σε τούτη την παραίσθηση που μίσεψες.

Κι ύστερα ξέρεις που θα με βρεις

Πάντα ήξερες....γι'αυτό όλο σκληρά μ'αφήνεις,

Σε κάποιο στίχο ασώματη να ζητιανεύω

Για τον εαυτό μου που κάθε νύχτα σβήνεις.

Θα με βρεις στο τέλος της αρχής

Να σώνομαι σα κλωστή σε κάποιας Μοίρας τ'αδράχτι

Ή σε μια σκέψη σχεδόν ανορεξική

Μούσα στην οθόνη νεκρή, θαμμένη στων καιρών τη στάχτη.

Θα με βρεις στου κόσμου το σαματά

Να κλέβω κάποιου ποιητή τα πανδέγμονα μάτια,

Διψώντας για το νερό της λησμονιάς

Να καίω τ'ανάλγητο τώρα με της Μνήμης τ'αλάτια.

Θα με βρεις να κυματίζω

Μεσ'την πλανόδια ζεστή πάνω απ'την άσφαλτο καυτή

Ή σ'ενα τσιγάρο που σιγοκαίγεται ξεχασμένο

Στου χρόνου το τασάκι, υπολογίζοντας την αντοχή.

Θα με βρεις σε κάποιο στενό,

Σε κάποιο καλτνερίμι της Πλάκας παλιό,

Ν'ανασταίνω ήχους, αγγίγματα, φιλήματα,

Ώσπου σ'ένα όνειρο μοβ πάλι ν'αναληφθώ.

Θα με βρεις όπου θες εσύ...

Σ'ένος στημένου παιχνιδιού τις παρτίδες,

Θα με χάσεις, θα με κερδίσεις, θα μ'αφήσεις.

Ωσότου άηχα να με γητεύσουν του μύθου νηρηίδες...

'Οσα δεν είπα

2007-08-02T08:48:00.000-07:00

Όσα δεν είπα κι όσα δεν θα πω

Σκουριάζουν μεσ'της καρδιάς την τρύπα

Απ'του "όχι" την αλμύρα και το σάπιο νερό.

Όσα δεν πρόλαβα να ζήσω κι όσα στα ψεύτικα ζω

Είν' το παρόν που γκρεμίστηκε πριν χτίσω,

Είναι σκιρτήματα του χθες στο αύριο που κυνηγώ.

Όσα αρνήθηκα ν' αγαπήσω, αυτά που πιο πολύ αγαπώ

Έρχονται όνειρα τις νύχτες τα μάτια μου σαν κλείσω,

Να με σώσουν απ'της συνήθειας τον άηχο πνιγμό.

Όσα με πάθος λαχτάρησα κι υστερα τ' αρνήθηκα μ' αηδία

Είναι κάποιας Άτης φευγαλέα φάσματα,

Που κυνηγούσαν άλλης εποχής την ουτοπία.

Κι όσα δάκρυα ζόδεψα στης θλίψης την μανία

Είναι που όξυνη λύπη, αληθινή δεν γνώρισα,

Να δώσω επιτέλους στην χαρά την αρμόζουσα αξία!

Please mind the gap...

2007-08-01T17:08:00.000-07:00

Ημουν κρυμμένη μέσα στο αβέβαιο βήμα,

Μέσα στο αδιόρατο και αφελές πέταγμα πάνω

Απ'το κενό αποβάθρας και συρμού.

Ήμουν παιδί μέσα στο τρεμούλιασμα του χρόνου,

Μέσα στην ανείπωτη προσμονή για την υπόσχεση που του'δώσαν.

Η καρδιά μου φτιαγμένη λες, από γιασεμιά και αιθάλη

Έψαχνε λιγάκι ήλιο να ξανοίξει το χάος των ερωτημάτων.

Κι έφτανε μόνο μια σιωπηλή αγκαλιά,

Ένα ψηλάφισμα, δροσιά, σαν αεράκι.

Άλαλος μισεμός απ'το κόσμο. Προορισμός:ο κόσμος.

Χέρια συνθέτες, αρπίσματα στο σώμα,

Χτίστες για το νέο μου δέρμα.

Χείλια που μάτωσαν μεσ'το ασίγαστο πάθος

Να νικήσουν μια φορά έστω, το Χρόνο σμηλευτή.

Συνθήματα στα θρανία, στους τοίχους, στη καρδιά.

Λόγια δίχως ήχο, μάτια αχόρταγα, άπληστα,

Μπλεγμένα όνειρα με μουσκεμένα μαλιά,

Υπόστεγα φιλιών, στίχοι και ήχοι για'μένα,

Ξάγρυπνα κρεβάτια κι ο δρόμος για την Λήθη.

"Ερωτικά παλέματα". Αιμάτινα σ'αγαπώ.

Τέλος.Ηττήθηκα; Ηττήθηκες; Ηττηθήκαμε!

Σε ρούφηξε ο ανυπόφορος συριγμός του τρένου

Ή σάπισες μέσα στην ανύποπτη υγρασία της συνήθειας.

Και άλλο, τώρα πια, δεν έχεις, παρά να πορεύεσαι

Με μια ηρεμία στο πρόσωπο και μια απουσία στο βλέμμα.

Την απουσία όλων αυτών που λαχτάρησες για μένα.

Εγώ...δε ρωτας, το ξέρω, μα είμαι καλά.

Γυναίκα με μια διάφανη νεκρή νεραίδα στους ώμους.

Παιδί που αθέτησαν την υπόσχεση που του'χαν δώσει.

Ίκαρος ανέμυαλος, που θέλησε να πετάξει ψηλά

Μα προσέκρουσε σκληρά στο κενό μεταξύ αποβάθρας και συρμού,

μεταξύ αλήθειας και παραμυθιού

στο πουθενά σου που'ταν το δικό μου παντού.

Λάθος Ιθάκη

2007-08-01T16:10:00.000-07:00

Σα μεγαλώνεις βλέπεις το χρόνο

Να σε χλευάζει αμίλητος,

Μισός εραστής του χθες κι άλλος μισός

Προφήτης σιωπηλός που χορεύει

Στα γόνατά του τη συνείδησή σου.

Σα μεγαλώνεις βλέπεις κάπως απρόσιτος

Μα πάντα απράγμων, ανυπεράσπιστα ιδανικά

Να φλέγονται στην κάμινο της συνήθειας.

Σα μεγαλώνεις παύεις να ρωτάς τους βιαστικούς

Ανθρώπους και στάζεις γράμμα το γράμμα

Ένα "γιατί;" σε τετράδια που σιωπούν.

Σα μεγαλώνεις παύεις να απορείς

Για την ένδεια της καρδιάς απ' αγάπη,

Αφού ζεις σε κόσμους ξέχειλους απ'απάτη.

Σα μεγαλώνεις ο μόνος ήχος που ακούς

Είναι τα τριξίματα απ'το σκούριο καλοριφέρ

Kαι απ'τα πατατάκια της βραδινής τηλεραστώνης.

Τις νύχτες ανεπαίσθητα αρχίζεις να μιλάς

Με το σκούριο καλοριφέρ, με τα ογκώδη πατατάκια,

Άηχα παλεύεις μ' ένα τσιγάρο ή μ' ένα υγρό ταβάνι.

Έτσι πορεύεσαι στο θαυμάσιο κενό μιας χίμαιρας,

Με μια συνήθεια υγρασία μεσ'το νου

Πίνεις σαν ασπιρίνη την κάθε μέρα που σε χαιρετά,

Κερνάς καφέ την κάθε μνήμη που θελημένα ξεφτίζει.

Ύστερα αρχίζεις να μιλάς μ'ασώματες φιγούρες,

Μια υποψία συντροφιάς, αυτών που έχουν πεθάνει.

Μα είσαι κι εσύ μια σκιά, ένα θόλωμα σαν κι αυτούς,

Ενός φτερού το εφήμερο τίναγμα

Στην απανεμιά των πνευμάτων,

Σ' αποκοιμισμένες απαντοχές και λαχτάρες...

Κι αν τώρα το ξέρεις, δεν έχεις διόλου ντροπή.

Είσαι νεκρός κι εσύ, νεκρός, νεκρός πριν πεθάνεις.

Μισεμός

2007-08-01T16:01:00.000-07:00

Ένα απροσδιόριστο κενό

χορεύει πάνω στις ώρες

πάνω στου τώρα τις αιώρες,

πάνω στους λεπτοδείκτες σιωπηρά

το "γενικά" ενός οράματος μετρά.

Ένα θαυμάσιο, υπερήφανο κενό

σα να ουρλιάζεις "τίποτα δε μου φτάνει εδώ"

μα..."για τίποτα δε φτάνεις!" να γυρίζει η Ηχώ

σα μια κάμπια που σέρνεται σου στα σωθικά,

μα πως να γίνει πεταλούδα με σάπια ιδανικά;

Ένα αχόρταγο, άπληστο κενό

χλευάζει πάλι του "είναι" σου την ήττα,

κι η Ζωή σου απ'το ζήτα ως το ήτα,

ξέχειλη απ'του "φαίνεσθαι" την ομορφιά

χαρίζεται σε ολιγόζωη λησμονιά.

Ένα διάφανο, αδιόρατο κενό,

μα αν κοιτάξεις,θαρρώ υπάρχει κάτι,

κάτω απ'του νου σου το κρεβάτι.

Είν' το κενό που μια μέρα και σε θα κλέψει

ή το γέλιο που άφησε ο εαυτός σου πριν μισέψει.

Διάλογος

2007-08-01T12:06:00.000-07:00

Ένα κορίτσι ψηλαφεί το σκοτάδι...

-Βρέχει στους άδειους δρόμους,
θαρρώ και στη καρδιά σου...
Όμως γιατί;

-Τι; Δε σ'ακούω....Μη με ρωτάς...
έχω ξεχάσει να ακούω...
Άκου...τα αηδόνια ή τα σπουργίτια
δε σ'αφήνουν να κοιμηθείς τα χαράματα...

-Ανοησίες!Το ροχαλητό του πατέρα σου είναι
απ'το διπλανό δωμάτιο,
που σπάζοντας την πλανόδια σιωπή,
διαπερνώντας τοίχους και λεπτά,
δε σ'αφήνει να διαβάσεις.
Και 'συ φαντάζεσαι πως είσαι ποιητής...
Έτσι περνάς την ώρα σου, λαθρέα σε ζωές κλεμμένες.

-Τις νύχτες όλα μοιάζουν
αβάσταχτα ηχηρά...
Μόνο να, για τη σκέψη,
κανένας ήχος δεν είναι βαρύς..

-Ουτέ καν το ροχαλητό του πατέρα σου
δεν μπορεί να την ενοχλήσει!Χα χα χα...

Κι ενώ ο Δημοσθένης
προσπαθεί να πείσει
τους Αθηναίους για πόλεμο
υπερ της Ροδίων ελευθερίας,
το κορίτσι πετά στα κατακάθια του χθες...

-Ποιο χθες;Το χθες ανήκει στην ανυπαρξία!
Και το σήμερα αφήνεις να περνά αβίαστα
μπροστά απ'τις οθόνες των ματιών σου...
Πάρ'το χαμπάρι πια!

Ψηλαφεί τον εαυτό της...

-Είσαι μόνη!Μόνη ανέβηκες
τα σκαλιά τούτης της σκηνής,
μόνη θα κατρακυλήσεις
μια μέρα απ'αυτά
στο κενό, στην ανυπαρξία...
Γιατί λοιπόν μπερδεύεις
το μονολογό σου;

-Όχι, όχι εγώ....σταμάτα, φύγε!

-Δε ξέχασες ακόμα να'ακούς μικρή μου!
Πως άλλιως θα άκουγες όλα
εκείνα τα όμορφα και τα μεγάλα λόγια!
Μόνο αυτά κρατάς...
Βαθιά συγκίνηση σε κυριεύει καθώς
χαρίζεσαι στη γεύση που αφήνουν
οι λεκτικοί συνδιασμοί άλλων χειλιών!
Και μένεις εκεί...
Είσαι ανάξια να μιλάς.

-Φύγε!Εχώ κλείσει τ'αυτιά μου!
Δε ξέρω να ακούω, έχω ξεχάσει να ακούω!

-Είσαι ένας ΚΟΜΠΑΡΣΟΣ στις ζωές των άλλων!

-...

-Τι; Είπες κάτι; Λιγόστεψε η φωνή σου....
Είσαι μια μικρή, ολιγόζωη φυσαλίδα...τίποτα άλλο!

-...

-Πως είπες;;;
Σε ξένο ωκεανό γυρεύεις οξυγόνο! Δε σου ανήκει!
Τι ανόητη!Κοιμήσου καλύτερα...

Αύριο...αύριο θα'χεις ξεχάσει...
Σ'αρέσει να ξεχνάς...
Σ'αρέσει να κάνεις πως δεν ακούς...
Σ'αρέσει να μην είσαι εσύ...

Οι Ειδήσεις Σε Τίτλους

2007-08-01T11:48:00.000-07:00

Αύξηση παρατηρείται εφέτος, σύμφωνα με έρευνες,

σε εκρτώσεις ιδανικών.

Σε αφθονία στους δρόμους

τα ξεφτισμένα οράματα

και τα ματαιωμένα όνειρα.

Η πολιτεία αδιαφορεί.

Σε τιμή κόστους θα βρείτε

στο εμορικό κέντρο της οθόνης

τρύπια λόγια εισαγωγής

καΘώς και οι παρωχημένες ιδέες.

Εντοπίστηκαν στα ράφια

ληγμένες υποσχέσεις

και σάπια πρότυπα.

Κατασχέθηκαν χθες στην Ομόνοια

ανεκπλήρωτες προσδοκίες μεταναστών

μέσα σε μαύρες σακούλες σκουπιδιών.

Οι προσδοκίες μεταφέρθηκαν στο αυτόφορο.

Μεγάλη πτώση σημειώθηκε

για ακόμη μια φορά σήμερα στο Χρηματιστήριο.

Τα αισθήματα σε τιμές εξευτελιστικές!

Σύμφωνα με δηλώσεις των Ερινύων, κατεβαίνουν

αύριο σε απεργία κάτι άστεγες μορφές του παρελθόντος.

Τέλος η ΝΕΑ πλαστική συσκευασία της ψυχής

έκανε σήμερα επιτέλους την εμφάνισή της στην αγορά,

προκαλώντας πραγματικό σάλο!

Πληροφορίες χρήσεις αναγράφονται

στο πίσω μέρος:ένα χαμογελαστό προσωπείο,

ένας διάφανος αρμός στη θέση της καρδιάς

και λίγο κρασί να ξεγελάμε τον πόνο.

Ξεχασμένη

2007-07-30T17:06:00.000-07:00

Μη φεύγεις... Δεσ με, είμαι εγώ, άγγιξέ με

Δεσ'με, Πηνελόπη με λένε ξεγελώντας
Έναν μαστροπό καιρό περίμενα να 'ρθεις,
Κοροϊδεύοντας στην ποδιά μου το φευγιό
Περίμενα το γυρισμό να ντυθείς.

Μήδεια με λένε, Ελένη κι Αντιγόνη...
Φλέγομαι ρουφώντας λαίμαργα
Της ύβρης μου τ' αφιόνι.

Δεσ με, πούλησα την ψυχή μου στον Άδη,
Να γιατρέψω της αγάπης σου το ψεγάδι.

Χαρίστηκα σε μια άσωτη ψυχορραγία
Να λυτρώσω της αφής σου τη βουλιμία.

Δεσ με, είμαι εγώ, άγγιξέ με
Στις άδειες νύχτες σου ακούμπησέ με
Κι αφού στην καρδιά σου δεν μπορείς
Στο εγώ σου παντοτινά φυλάκισέ με.

Μα πως;Τ' ανομά μου αλήθεια δε θυμάσαι;
Όχι, όχι παραμυθάκι μου, μη λυπάσαι...

Ίσως να'μαι απλώς μια ματιά νοτισμένη.
Ίσως πια να με λένε Ξεχασμένη.
(Θα ξεχάστηκα...λάθος θα κάνω...)

Μυστηριακές Φωνές...δε τις ακούτε;

2007-07-30T14:04:00.000-07:00

Ρολόι:Τικ-Τακ Τικ-Τακ Τικ-Τακ

Οι λεπτοδείκτες ανάλγητα ηχούν

Μεσ' το νου πάλι το χθες τρυγούν.

Ράδιο:"...και σου τα 'λεγε η μαμά σου

να κοιτάζεις τη δουλειά σου..."

Ίσως να στείλω μια συγγνώμη μαμά,

Ίσως μονάχα στ' όνειρά σου.

Ράδιο:"...μάθε κούκλα μου μια τέχνη

τι τον θες τον καλλιτέχνη;..."

Τότε που χόρευα με του έρωτά σου τα κουρέλια,

Με τη λιγοστή αναπνοή μου

Πάνω στης κιθάρας σου τα τέλια

Θαρρώ πως ξέχασα στ'ακροδάχτυλά σου

Τ' ανήλιαγο κορμί μου.

Ξέχασα τη φωνή σου στ' αυτί μου...

"...έχω 'να στίχο που δε θα βρει να χωρέσει

θα τον δώσω στο λαιμό της να τον δέσει..."

Ξέχασα ακόμη κι εκείνη τη ζακέτα με το ξεβαμμένο χρώμα,
Είχα βλέπεις καιρό να νιώσω την υγρασία του χειμώνα...

Κι έτσι με βρήκε η παγωνιά γυμνή

Και μ' άγγιξε με της απουσίας την αφή.

Μα ξέρεις έχει ήχο κι η σιωπή
Μοιάζει με κάποιου Αίμωνα τη θρηνητική φωνή

Που ολολύζει απά στης μνήμης τη σκηνή

Ώσπου να στρέψει το μαχαίρι στη μέσα του πληγή.

Ράδιο:"...πως αντέχει η σιωπή

δίχως τη δικιά σου φωνούλα..."

Άλλαξε ρώτα η χαρά

σε μια τόση δα στιγμούλα

Ρολόι:Τικ-Τακ Τικ-Τακ Τικ-Τακ

Καλήνυχτα....Καληνύχτα....

Καληνύχτα μέθη του "θα"

Και καλλιτέχνη του πουθενά.

5 στιγμές μεθυσμένες

2007-07-29T07:57:00.000-07:00

Ο ουρανός δόθηκε στη νύχτα σήμερα το πρωί
σήμερα το πρωί ξόρκισα ένα φρικιό
Δεν είμαι φεγγάρι, μη με κοιτάς
τα μάτια μου κάνουν έρωτα
με λόγια προκάτ

Εξημερώθηκαν τα τέρατα στις κάννες
σβηστήκανε τα φλογισμένα κλωνάρια της λήθης- Πως να ξεχάσεις;
στις όχθες του πάθους, σήμερα το πρωί μια πεταλούδα
ράγισε στο καθρέφτη,ξερνόντας παραισθήσεις στον ουρανό, μια νεκρική πομπή

Ανελέητος ολοφυρμός καψαλίζει τα γιασεμιά
Δέστε,καίγονται τα σύνορα του κόσμου
αγκομαχάει μια κιθάρα κρεμασμένη στην αγχόνη
καίγονται τα σύνορα στα παλιά τα παραμύθια
ανέβρασε η γη, υπνολούλουδο κι αφιόνι

Στέγνος καημός, στρίγκιες σ' ένα μονόφθαλο κόσμο
άγραφος νόμος τούτος ο αέναος φθόνος
λειώνουν τα φτερά μου στην άδεια λεωφόρο
σήμερα το πρωί ντύθηκε θρήνος η σιωπή
αβούιχτος στεναγμός σε ποτάμι αιμοφόρο.

Δεν είμαι καράβι ούτε καν βαρκούλα.
Δεν είμαι φεγγάρι, ταξίδια δεν έχω...
Ένα δράκο έχω μεσ' τη καρδιά, μη με κοιτάς
η υγρή ζωή μου κάνει έρωτα
με λόγια προκάτ

Τ'απογεύματα τις Κυριακές

2007-07-29T06:45:00.000-07:00

Τ'απογεύματα τις Κυριακές

Στ' αγνάντι του ο χειμώνας

Με σέρνει σε θύμισες λειψές

Και μιας θλίψης γίνομαι θαμώνας.

Τ'απογεύματα τις Κυριακές

Βγαίνω απ' το σώμα μου νωχελικά

Και μπαίνω μέσα σ' άναρχες μουσικές

Σε ρόλους και παραμύθια δανεικά.

Τ'απογεύματα τις Κυριακές

Ακούω βήματα να σχίζουν σιγαλά τη σιωπή,

Βλέπω μεσ' το καφέ να χορεύουνε σκιές

Μα είναι μόνον κάποια του νου ξεκούρδιστη χορδή.

Τ'απογεύματα τις Κυριακές

Οι στοιχειωμένοι τοίχοι του σπιτιού

Αντιλαλούν παράξενες φωνές

Σα τη προσευχή μικρού παιδιού.

Έτσι κι εγώ τ'απογεύματα τις Κυριακές

Γίνομαι ξανά παιδί κι αφήνω μια ευχή,

Αποκοιμιέμαι πάνω στων ονείρων τις ριπές

Μα πάντα πιο μόνη ξυπνώ την αυγή.

Θρηνώ

2007-07-29T05:08:00.000-07:00

Αυτούς που χαρίστηκαν σ' ένα θαυμάσιο ιδανικό

Μα σα μεγάλωσαν κάποια Λάμια τους έριξε στης λήθης το τροχό

Αυτούς, που ζωντανοί περάσαν του Άδη το κατώφλι, θρηνώ

Γιατί, μεσ' τη φθορά ετούτη κείτομαι κι εγώ

Αυτούς που δόθηκαν σ' ανύπαρκτου έρωτα τον ανασασμό

Κι ύστερα βούλιαξαν σ' ατέρμονο ψυχής αυνανισμό

Αυτούς, που ολόγυμνοι βγήκαν στο κόσμο, θρηνώ

Γιατί, μεσ' την ένδεια ετούτη πνίγομαι κι εγώ

Αυτούς, που αναστένονται τις νύχτες με τραγούδια ξεχασμένα

Κι κάθε αυγή σταυρώνονται σ' οράματα ματαιωμένα

Θρηνώ αυτους, που χτυπάν το κουδούνι της καρδιάς δαιμονισμένα

Γιατί, έναν εαυτό ψάχνω κι εγώ σε κορμιά ξενιτεμένα.

Καθρέφτισμα Ρουτίνας

2007-07-29T04:06:00.000-07:00

Ζεις μια ζωή απ'την ομορφιά

της ψευτιάς μεθυσμένη

και συμπορεύεσαι με μια αγάπη

τάχα αθέλητα θλιμμένη

Μια μαργαρίτα ξεπετάγεται 'μπρός σου

απ' τις πλάκες της Ασκληπιού

κι ανεπαίσθητα τα μάτια σου ζητάνε

μια χασμάδα ουρανού

Μα το βλέμμα σου τρέχει μόνο

σε πρωινές εφημερίδες

κι η ψυχή σου με κάποιου μύθου

παλεύει άηχα, τις Ευμενίδες

διαφημίσεις, αγγελίες,

κηδείες, πολύχρωμες εικόνες

παρελαύνουν στην απανεμιά

του νου σου τις οθόνες

Στη γης δίχως λαχτάρα πια

ζητάς τον ουρανό,

στου Αχέροντα τον άβυθο βυθό

έναν, οποιονδήποτε Θεό

Μα καθώς δε πουλάνε

τέτοια είδη στα εμπορικά

μένεις πάντοτε με χέρια

και μάτια αδειανά.

Σκληρή Ματαιότις

2007-07-29T03:54:00.000-07:00

ξεκίνησες μ' οράματα στα σκέλια

ψάχνοντας σ' ατέλειωτα νυχτέρια

για λίγο θεό.

γαζτώθηκες επίμονα

σ' όνειρα ανήλικα

για λίγο αληθινό.

ανέβηκες το τραχύ μονοπάτι

δοσμένος σε μια φασματική αγάπη

για λίγο ουρανό.

είπες έτσι, ηττημένος απ' την ηδονή της ψευδαίσθησης

να σπάσεις τους καθρέφτες του φθόνου

μα σε πήρε το στημένο παιxνίδι του κόσμου,

είπες έτσι με τα κέρινα φτερά μιας παραίσθησης,

να πετάξεις μα ξέχασες πάλι στη γη τη καρδιά σου

καημένε Ίκαρε που είναι λοιπόν τα φτερά σου;

Σιγή

2007-07-28T08:11:00.000-07:00

Όταν φωνάζω, να ξέρεις, δεν είμαι εγώ.
Είναι το μοιρολόγι της μέσα μου σιωπής,
Είναι το κενό που ντύθηκε στους αιώνες ηχώ,
Το κενό μιας, οποιασδήποτε απάντησης στα "γιατί;"

Όταν φωνάζω, να ξέρεις, δεν είμαι εγω.
Είναι η πληγή μου γυμνή, ψάχνει να κρυφτεί,
Ένα στιλπνό προσωπείο μου δίνει πάντα να φορώ,
Αφού να με σκοτώσει δεν είναι αρκετή.

Όταν φωνάζω, να ξέρεις, δεν είμαι εγώ.
Είναι η ψυχή που αφήνεται σ'απατηλή φυγή,
Μια Νεράιδα μικρή που δεν ανήκει εδώ
Ψηλαφεί σε στίχους, του χρόνου τη ρωγμή.

Είναι που στις παρυφές της μιζέριας λιποψιχώ,
Γιατί η σιγή θέλει τόλμη κι αρετή
Όταν φωνάζω, να ξέρεις, δεν είμαι εγώ.
Είναι το παιδί που ψαχνεί λιγάκι προσοχή.

(Κάτι αναγνωριστικό...)

΄Aρρωστη Ερινύς

2007-07-28T07:27:00.000-07:00

Δεν έχει ματια
τα φιδια που κρατουσε
της τρων τα χέρια.

Τουτη η κολόνα
εχει μια τρυπα, βλέπεις
την Περσεφονη;

Βουλιάζει ο κόσμος
κρατήσου, θα σ'αφήσει
μόνο στον ήλιο.

Γράφεις.
Το μελάνι λιγόστεψε
η θάλασσα πληθαίνει.

Γιώργου Σεφερη.

( Για την προελευσή μου τούτο εδώ....)