23/4/08

Γράμμα στη Γ.


















Έχω τα σύνεργα μου κάτω απ' το κρεβάτι.
Ανάμεσα σε πεταμένες κάλτσες και ταξιδιωτικούς σάκους.
Στολίδια, χρυσόσκονες, χαμόγελα, δάκρυα, κάθε λογής κουστούμια.
Αυτά για τους ανθρώπους.
Έχω και πυγολαμπίδες φυσικά, ήλιους, σύννεφα, γιασεμιά
κι άλλα μύρια για τις μέρες.
Όλα χειροποίητα και εύθραυστα.
Έχω και μια ειδική φορεσιά για τις λέξεις.
Σχεδιασμένη απ' το χθεσινό πολύ,
αφότου έγινε
σημερινό λίγο.
Τη δική μου φορεσιά δεν την ξεκολλάω από πάνω μου.
Μόνο στον ύπνο με δυσκολεύει λίγο.
Στα όνειρα και στις θύμισες.
Και με πιάνει ανησυχία φορές φορές,
αν είναι ψεύτικες ή αληθινές.


Ούτε που ξέρω, γιατί σου γράφω.
Είμαι για τέταρτη μέρα καθηλωμένη στο κρεβάτι και πλήττω.
Με παράτησαν οι Θεοί μου, μόλις πάτησα Αθήνα
Είναι που σταματήσαμε τις ολονύχτιες σπονδές μάλλον.

Τώρα που' μαι εδώ κάτω, σκέφτομαι πιο συχνά
εκείνο το φτου ξελευθερία που λέγαμε.
Είναι στενάχωρα εδώ. Και αυτός που τα
φυλάει, έχει στήσει καρτέρι δίπλα ακριβώς
απ' το κρεβάτι μου. Βλέπω τα πόδια του
κι ανασαίνω όταν ανασαίνει, μη τύχει και
με καταλάβει. Δε θυμάμαι το πρόσωπό του.
Δε θυμάμαι καν πότε ξεκινήσαμε το
παιχνίδι αυτό.
Ένα φτου ξελευθερία για όλους μας!

Ίσως πάλι θέλω απλώς να γκινιάξω.
Είναι κι αυτές οι αμυγδαλές μου.
Κάθε γουλιά καφέ μεταμορφώνεται
σε αγκαθωτό θάμνο μόλις καταπίνω.
Κι ούτε τη γεύση του τσιγάρου
δε μπορώ, να ευχαριστηθώ πια.

Ναι, μάλλον αυτό θα' ναι.
Θέλω να γκρινιάξω λίγο.

6 σχόλια:

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... είπε...

Ένα φτού ξελευθερία μας σώζει κάποτε.
Ντυνόμαστε το παιδικό πρόσωπο της ψυχής μας και βαδίζουμε σιωπηλά στο σήμερα της νυχτιάς μας.
Δεν είναι η ανάγκη για γκρίνια ή τουλάχιστον τούτη να είναι η δικαιολογία που μας παρηγορεί, η ανάγκη για ένα άγγιγμα είναι, η ανάγκη να νιώσουμε πως από κάποιον λείπουμε.

Αυτό είναι, πάντα εκεί καταλήγω.


Καλή Ανάσταση να έχεις.

dim juanegro είπε...

Και με πιάνει ανησυχία φορές φορές,
αν είναι ψεύτικες ή αληθινές...
αν είναι ορθάνοιχτες ή κλειστές,
κι αν είναι, εν τέλει, ή απλά δεν είναι. Για όλες τους.
Αν κοιμούνται τα σεντόνια μαζί μου, αναρωτιέμαι κι αν τα πέλματά σου ερεθίζονται στο πέρασμα του αέρα που δημιουργούν τα δικά μου πέλματα στο σκονισμένο ξύλινο πάτωμα.
Κι ύστερα;
Ύστερα παραπονιέμαι με την σειρά μου
ή χωρίς την σειρά μου... και γκρινιάζω ενίοτε πότε για το φτού πότε για το ξελευθερία, πότε και γθα τα δυο μαζί... και τα βαφτίζω φτου&βγαίνω για να χωλένω και να μαθαίνω πως όσο απύθμενος κι αν είναι ο βυθός, θα μου μείνει το βλέμμα της επιφάνειας, από κάτω.
Μην γκρινιάζεις...
Να γκρινιάζεις...

Την καλημέρα μου σου στέλνω κι ας είν'το στοίχειωμα άρρωστο και ερινυώδες...

ΚουκουΒάγια είπε...

Ναι,
αυτο ειναι...
Να γκρινιάζεις! Είναι απαραίτητο!

Καλο μας βράδυ.
Κουκου Βάγια

αλαφροίσκιωτος είπε...

κοίτα τι μπορεί να βρει κανείς κάτω από ένα κρεβάτι..
μιλάς για πράγματα που τον τελευταίο καιρό στριφογυρίζουν στην κούπα του καφέ όταν ανακατεύω για να λιώσει η ζάχαρη..
καλό σου μήνα και... περαστικά..;

ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ είπε...

Πολυ ομορφη εγγραφή..
Λεξεις που "σκέπτονται"..
Καλη σου μερα

Άρρωστη Ερινύς είπε...

@ήχος πλάγιος. μόνος, σίγουρα δεν είναι άλλο παρά αυτό που λες. Κι είναι τόσο απλό, τόσο εύκολο να το παραδεχτούμε, να αρθρώσουμε δυο λέξεις, να έρθουμε πιο κοντά...
Κι εγω; κρύβομαι, βαφτίζω μιζέρια και γκρίνια τις αναγκες μου και μένω σιωπηλη στην κρυψώνα μου.

Ευχαριστω που πέρασες!



@dim juanegro, ναι κι ίσως αυτο να΄ναι η λύση. Ένα φτου και βγαίνω και να ζήσεις έτσι από δω και πέρα, κι ας πάλλονται μαζί με την ελευθερία σου στον αερα, αμφιβολίες,ανασφάλειες,φόβοι, ό,τι υπάρχει κι ό,τι εσυ θες να υπάρχει κι ό,τι δεν υπήρξε ποτέ...Καλύτερα έτσι θαρρω, γιατί κάπου εκει θα'σαι κι εσυ.

Χαίρομαι που πέρασες!
Να'σαι καλά!

@Βάγια μου, θα ακολουθήσω τις συμβουλές σου!
Καιρό είχες να μου δωσεις μια σοφη συμβουλή!:-)
Ελπίζω να'σαι καλά!

@καλέ μου αλαφροΐσκιωτε,
Φοβάμαι, την άκρη του ποτηριού φοβάμαι γιατι κι αν μένει λίγη ζάχαρη στην άκρη άκρη,να γλυκαίνει τα χείλη μου, φοβάμαι το καυτό νερό και τη σκέψη μου.
'Φχαριστω που εισαι εδω!
Είσαι;

@μαρία νικολάου,
Ευχαριστω για το χρόνο σου και τα ίχνη σου σ'αυτη μου την κρυψώνα!
Θα τ'ακολουθησω νομίζω...