5/4/10













Πλαστικό ανθρωπάκι playmobil
γκρεμίζομαι άηχα
από κουβερτενιες οροσειρές
σε στρώμα υγρό και σαπισμενο
σα φθινοπωρινή ματαιότητα
άλλες φορές πάλι
χάνομαι μέσα σε χιονοθύελλες
από κάτασπρα σεντόνια
δίχως καμιά διάθεση
να παλέψω με τον αγέρα
ή με τα στοιχειά του ήλιου
δίχως καμιά διάθεση
να ξαναστήσω τα ποδοπατημένα
σημάδια του μονοπατιού
δίχως καμιά διάθεση διάσωσης


ίσως πάλι απλώς
δεν θέλω να σηκωθώ απ' το κρεβάτι!
είναι φορές που το άνοιγμα
των ματιών μοιάζει να προσυπογράφει
τη συμφωνία της μέρας με τη θλίψη
μ' ένα στυλό συμπαντικό που
αντί για μελάνι είναι γεμάτο με βροχή

2 σχόλια:

αλαφροίσκιωτος είπε...

πολύ οικείο ήταν αυτό φυσαλιδούλα!!! Τι φοβερό παιχνίδι ήταν οι κουβερτένιες οροσειρές..
Φιλιά!

orfeas είπε...

εμένα πάλι μου άρεσε η τελευταία στροφή πάρα πολύ...